Kindżał - odcinek 15

Po paru dniach od wizyty Mirka, doktor Bondyra wchodząc do pokoju Leszka zauważył, że ogląda on jakieś zdjęcie w albumie.  Nie chcąc go od tego odrywać, powiedział tylko, że przyjdzie później, gdyż coś sobie przypomniał i  musi to teraz pilnie zrobić.  Był to kolejny dobry sygnał.  Dlatego też chcąc przyspieszyć proces powrotu Leszka do normalności, pan Bondyra pomyślał od razu o Elizie, o której mu ostatnio opowiadał pan Mirosław.  Na najbliższym nocnym dyżurze zabrał się za szczegółowe przeglądanie rzeczy Leszka, tych przywiezionych przez jego żonę.  W kalendarzach było powkładanych mnóstwo  luźnych karteczek z przeróżnymi zapiskami i na jednej z takich karteczek, już po godzinie poszukiwań, znalazł  imię Eliza z numerem telefonu komórkowego.  Kalendarz, w którym była ta karteczka był z ubiegłego wieku, z roku 1998 i doktor nie był pewien czy numer jest nadal aktualny.  Jednak telefonując następnego dnia okazało się, iż był aktualny.  Telefon odebrała pani, która się przedstawiła jako Eliza Kaczmarek.  Doktor wyjaśnił kim jest i co mu chodzi.  Pani Eliza nie była zachwycona perspektywą wizyty w takim, jak się wyraziła, szpitalu i mocno się zdziwiła pobytem Leszka w tym miejscu.  Jednak po szczegółowych wyjaśnieniach doktora i jego naleganiach  oraz po zapewnieniach, iż właśnie jej wizyta może  pomóc przy leczeniu Leszka, w końcu zgodziła się na przyjazd.  

Po trzech dniach od tej rozmowy w gabinecie doktora Bondyry zjawiła się elegancka kobieta w wieku około czterdziestu lat.  Jak zauważył doktor, nadal miała bardzo bujne, kręcone kasztanowe włosy i piękny owal twarzy z niebieskimi oczami i małym noskiem.  Wyglądała świetnie i wcale się doktor Bondyra nie zdziwił, iż mogła być dorosłą miłością Leszka, a wręcz przeciwnie.  Zaraz na wstępie zapytała czego pan doktor konkretnie od niej oczekuje i jak może Leszkowi pomóc?  Wie pani trudno to jednoznacznie określić, czasami wystarczy tylko spojrzenie, czasami słowa, ale najczęściej i najlepiej działa przypomnienie sobie najlepszych wspólnych przeżyć, jakieś momenty, które pani szczególnie utkwiły w głowie, mogą także tkwić w głowie Leszka i ich poruszenie może wywołać lawinę wspomnień i rozpocząć proces wybudzania pacjenta z tego fatalnego otępienia, w którym znajduje się już od ponad dwóch lat.  Proszę panią o trochę czułości, trochę wspomnień i dużo słów oraz uśmiechów.  Rozumiem, czyli mam się tak zachowywać, jakbyśmy się niedawno rozstali, tak?   Ale to bardzo trudne, przecież minęło już od tamtej pory wiele lat.  Od tych naszych spotkań, naszych uniesień i naszych uczuć i on i ja jesteśmy już zupełnie innymi ludźmi.  To tylko się pani tak wydaje, ale człowiek z upływem lat, aż tak bardzo się nie zmienia, chociaż bywają wyjątki.  Jednak proszę, aby pani spróbowała zachowywać się swobodnie i zwyczajnie, tak jak wówczas, gdy byliście sobie bliscy.  Spróbuję panie doktorze, ale za efekt nie ręczę.  Chodźmy już do Leszka, wszystko będzie dobrze i, jak znam życie, spisze się pani na pewno, na przysłowiowy medal.   

Po chwili wchodzili do niewielkiego pokoiku, skromnie wyposażonego w stare szpitalne sprzęty czyli łóżko, stolik nocny przy łóżku, niewielką szpitalną szafę odzieżową, mały regał na ścianie i niewielki okrągły stół przy którym stały dwa zwyczajne, drewniane krzesła.   Od dwóch lat to był Leszka świat i tylko raz dziennie ktoś z personelu wychodził z nim na około półgodziny spacer po szpitalnym ogrodzie.  Tak teraz żył ten niegdyś pełen pomysłów i wszelakiego rodzaju energii, wiedzy i inteligencji, nietypowy i nietuzinkowy, człowiek.   Pierwszy wszedł pan doktor i zauważył Leszka siedzącego przy stole wpatrującego się w album ze zdjęciami.  Leszek podniósł głowę na powitanie doktora i wzrok jego padł na stojącą obok Elizę.  Wielkie zdumienie przebiegło jego twarz, a potem pomału otworzył usta i powiedział - ty Eliza ty tutaj?  Po czym opuścił głowę i już więcej się nie odezwał.  Eliza za radą pana doktora zaczęła mu przypominać o ich wspólnych przeżyciach.  A wtedy Leszek  ponownie się ożywił.  Wspomniała o czerwcowej kąpieli w leśnym jeziorku, gdzie byli tylko oni sami i dwie sarenki na brzegu.  Potem opowiedziała o nabożeństwie majowym, na które zatrzymali się przy figurce Matki Boskiej stojącej na skrzyżowaniu dróg, gdzieś w zapomnianej wiosce na Kaszubach i gdzie miejscowy kapłan oraz kilkunastu wiernych śpiewało piękne majowe pieśni religijne.  Potem wspomniała jeszcze kilka innych wydarzeń, które szczególnie utkwiły w jej głowie.  Wyraźnie poruszony tymi wspomnieniami Leszek patrzył na nią jak urzeczony.  Otworzył szeroko oczy, otworzył lekko usta jak gdyby chciał coś powiedzieć, lecz żaden dźwięk z tych ust się nie wydobył.  Eliza głaszcząc Leszka po ręce przypominała mu szczęśliwe chwile i zdawało się, iż Leszek w tym momencie jest naprawdę niezwykle poruszony, mocno ożywiony, jest zupełnie inny niż przez ostatnie ponad dwa lata.  Po pół godzinie, opowiadań Elizy, które czasami pan Bondyra przerywał jakimiś  pytaniami, zaczęli na znak pana doktora żegnać się z Leszkiem.  Eliza pocałowała Leszka w policzek, a pan doktor uścisnął mocno jego dłoń, którą Leszek sam, po raz pierwszy wyciągnął w stronę pana doktora.  Po powrocie do gabinetu lekarskiego, wyraźnie bardzo z przebiegu wizyty u Leszka  zadowolony, pan doktor, powiedział - mamy go.  I to po raz drugi i to jeszcze bardziej.   Na pytanie Elizy o co chodzi z tym stwierdzeniem, opowiedział o przebiegu wizyty Mirka - Leszka przyjaciela.  Eliza pokiwała ze zrozumieniem głową i zapytała czy się na coś przydała?  Ależ oczywiście, moim zdaniem to przełomowa chwila, teraz będzie już tylko coraz lepiej, chociaż nie wiem jak długo to potrwa do całkowitego wyleczenia.  Parę pani wizyt mogłoby bardzo przyspieszyć ten proces - dodał po chwili.  Nie, nie panie doktorze, proszę na mnie nie liczyć.  Przyjechałam bo pan mnie bardzo prosił, a wręcz nalegał, ale więcej nie mogę przyjeżdżać.  Proszę zrozumieć - mam swoją rodzinę i moje uczucia dotyczą moich najbliższych.  Nie chcę tego zmieniać, robić nadziei, a potem zawieść.  Ten rozdział mojego życia, czyli okres bliskiej znajomości z  Leszkiem jest już dawno i to ostatecznie zamknięty i chciałabym, aby tak pozostało.  On teraz jest słaby, niepewny, zamknięty i nie wiadomo co się w jego umyśle dzieje, albo budząc się z tego letargu może dziać się z nim różnie, a ja naprawdę nie chciałabym brać w tym udział.  Ja stanowczo nie chcę w tym uczestniczyć.  Starałam się pomóc bliskiemu mi kiedyś człowiekowi i to wszystko.  Chyba rozumie mnie pan, panie doktorze?   Tak rozumiem, ale żałuję.  Trudno musimy radzić sobie bez pani pomocy.  Ogromnie dziękuję za dzisiejszą wizytę - dodał ściskając mocno na pożegnanie rękę pani Elizy.   

Po tej wizycie stan Leszka z każdym tygodniem zdawał się być coraz lepszy.  Po paru miesiącach zaczął wypowiadać pojedyncze słowa, a po pół roku pierwsze proste zdania.  Zaczął sam chodzić na spacery i na posiłki, które do tej pory mu przynoszono do pokoju.  W tym okresie poprosił doktora Bondyrę o pierwszą książkę do czytania.  Było coraz lepiej.  Po roku od wizyty Elizy, kolegium trzech lekarzy uznało, że Leszek jest już zdolny do normalnego życia.  Chociaż jeszcze wydawał się powolny i jakiś ociężały, myślał wolniej i wolniej niż kiedyś, przed chorobą, wszystko wykonywał to jednak zaczął być zupełnie samodzielny, i zdaniem lekarzy, jego dalszy pobyt w lecznicy niczego już nie był w stanie zmienić na lepsze.  Teraz potrzebował powrotu do normalnego życia, do zwyczajnych, codziennych spraw, do znajomych i bliskich, a może także i do pracy.  Już wcześniej, pod  namową doktora Bondyry Leszek wystąpił do sądu o cofnięcie ubezwłasnowolnienia i gdy po paru miesiącach otrzymał dokument to poświadczający, wypisano go ze szpitala.  Była połowa października 2008 roku.  

Leszek spędził trzy lata w zamkniętym zakładzie, a teraz autobusem za pieniądze pożyczone od swojego największego dobroczyńcy, czyli doktora Józefa Bondyry, wracał do swojego miasta, do Bydgoszczy.  Nie wiedział co robić, gdzie mieszkać, z czego żyć.  Wiedział o sprzedaży domu i o rozwodzie.  O rozwodzie poinformował go doktor.  Była już teraz żona uzyskała decyzję w tej sprawie parę miesięcy temu.  Jeszcze podczas, gdy był ubezwłasnowolniony i nie miał w tej sprawie nic do powiedzenia.  Jednak to swojej byłej żony postanowił skierować swoje pierwsze kroki na tym nowym i nieznanym mu jeszcze, nowym etapie życia.  Jej nowy adres otrzymał także od pana doktora.  W dżdżyste, październikowe, wczesne popołudnie, stanął przed furtką domu bliźniaka, położonego w ładnym miejscu, w pobliżu skarpy nad rzeką Brdą, na bydgoskim osiedlu Piaski. Miał szczęście, po jego dzwonku i odpowiedzi w domofonie, furtkę otworzyła mu jego, już teraz była, żona.  Podeszła do niego pomimo mżawki schodząc na dół po paru stopniach schodów z wysokiego parteru.  Stanęła przed Leszkiem wyraźnie zdziwiona i zaskoczona.  I stała jak wmurowana, przyglądając mu się przez dłuższą chwilę.  Z wrażenia jakie zrobiła na niej ta wizyta w pierwszej chwili nie potrafiła wydobyć z siebie żadnego słowa.  Wreszcie po krótkim okresie kłopotliwego milczenie, wewnętrznie się opanowała i jednym tchem zadała trzy proste pytania - ty tutaj, wypuścili cię, jesteś już zdrowy?   Tak, wyszedłem ze szpitala dzisiaj rano i autobusem przyjechałem do Bydgoszczy, a nie za bardzo mając gdzie iść, przyszedłem do ciebie, ale chyba nie będziemy tak stali w deszczu przy tej furtce, co?  Chyba zaprosisz mnie, chociaż na krótko do swojego domu?  Zapewniam, że jestem niegroźny.  Chciałbym z tobą chwilę porozmawiać, a to głównie za sprawą mojego lekarza, który mi to doradził.   Całe szczęście, że męża nie ma w domu, wróci dopiero za parę godzin to będziemy mieli trochę czasu, aby sobie pewne rzeczy wyjaśnić.  Proszę idź za mną.   Weszli do niewielkiego salonu, w którym wprost kapało od mosiężnych ozdób, mosiężnych stoliczków, żyrandoli i innych tego typu przedmiotów.  Leszek usiadł na wskazanym mu fotelu i czekał co powie jego była żona.  A ona zaczęła od krytyki poczynań Leszka, potem żaliła się na swój los, gdy on wyjechał do Podkowy i później, gdy był w szpitalu, potem zaczęła opowiadać ile to ona  zrobiła, aby sprzedać ich dom oraz jak się przed tą sprzedażą, poświęcała przy jego remoncie.  Mówiła długo, zawile, cały czas w tonie wyrzutów i pretensji.  Leszek niezbyt uważnie jej słuchał, aż w końcu, po jakiejś pół godzinie jej monologów, zapytał - lekarz mi mówił o jakiś pieniądzach dla mnie, które podobno zostały jako mój udział ze sprzedaży naszego domu.  To prawda?  Tak, wspomniałam lekarzowi przy ostatniej wizycie o takiej możliwości, gdy wypytywał mnie gdzie będziesz mieszkał i z czego będziesz żył po wyjściu ze szpitala.  Zaraz przyniosę ci rozliczenie.  Wyszła i po chwili wróciła z tekturową teczką pełną dokumentów.  Zaczęła je wyjmować, czytać, objaśniać, ale Leszek i tego niezbyt uważnie słuchał.  Po chwili zapytał - a ile też zostało tych pieniędzy dla mnie ze sprzedaży domu, który sam wybudowałem i za który sam zapłaciłem i za który, aż do mojego wypadku, spłacałem kredyt?   Tutaj masz dokładne wyliczenia, z których wynika, iż należy ci się pięćdziesiąt tysięcy złotych.   Leszek nawet tego nie skomentował tylko ponownie zapytał - a kiedy mogę dostać te pieniądze.   Możemy jutro umówić się w banku i zaraz jak podpiszesz dokument o rozliczeniu się pomiędzy nami, który będzie mnie chronił przed tym,  abyś jeszcze kiedyś nie przyszedł do mnie po kolejne pieniądze, przekażę ci tą sumę.   Dobrze zgadzam się, będę jutro  i załatwimy wszystko tak jak mówisz.  Umówili się następnego dnia o dziesiątej w banku na ulicy Wojska Polskiego, po czym Wiesława powiedziała, iż musi już iść do swoich zajęć i nie może mu poświęcić więcej czasu.  Leszek wstał, powiedział do widzenia i poszedł sobie.   Idąc ulicą w stronę odległego przystanku autobusowego, myślał jak mógł kiedyś nie zauważyć takich okropnych cech swojej byłej żony.  A potem myślał o tym jak to z domu wartego prawie milion złotych, który był już spłacony w ponad osiemdziesięciu procentach, mogła mu zostać tylko taka mała kwota.  Jednak nie chciał się dopominać, kłócić, ani awanturować.  Nie był nawet w stanie tego uczynić, a ponadto myślał o swojej córce i postanowił jutro zapytać Wiesławę co u niej i ile też ona dostała ze sprzedaży ich wspólnego domu.  Pojechał do centrum, a potem na Osiedle Leśne i w hotelu,  wynajął sobie pokój na trzy dni. 

I tak rozpoczął swój kolejny etap życia.  Etap co do którego jeszcze nie wiedział co ma zrobić i jak ma postąpić.

Poprzedni odcinek

Gminne wspomnienia - 14

Tak jak na poniższym zdjęciu wyglądała okolica przyszłej ulicy Okoniowej i ulic obecnie do niej przyległych latem 2013 roku.

                                                 Poprzedni post z tego cyklu

Odrobina najnowszej historii Bydgoszczy - 65

Poniżej widzimy zdjęcie z 1988 roku, które wykonałem w trakcie budowy kolektora "B" w powstającym wówczas nowym Fordonie.

                        Poprzedni post z tego cyklu

Gminne wspomnienia - 13

Jest galeria, ale skąd i za czyją kasę?  Minęło 14 lat i nadal nic nie wiemy.  Pewnie wiedzieć nie musimy, ale australijski trop wydaje się bardzo wątpliwy.

Wiemy, że jest i cieszymy się, i korzystamy z niej.  Ja także.

Poniżej to co widzicie.

                                              Poprzedni post z tego cyklu

Bydgoski mural - perełka

 Na granicy Śródmieścia ze Szwederowem ongiś znalazłem taki oryginalny mural.  

I do dzisiaj, chociaż minęło już wiele lat od tej chwili, gdy wykonałem to zdjęcie, nadal podziwiam autora tak oryginalnej twórczości.

Gminne wspomnienia - 12

 Lato 2003 roku.  Pierwsze domy przy ulicy Okoniowej w Niemczu.

                           Poprzedni post z tego cyklu

Gminne wspomnienia - 11

 Wspominam dobre chwile z moimi wspaniałymi koleżankami.

Zdjęcie wykonałem podczas zebranie wiejskiego odbywającego się w sali gimnastycznej szkoły podstawowej w Niemczu, w czerwcu 2009 roku.
Od lewej Alicja Araszkiewicz, Beata Jerzy, Lucyna Balbuza Walkowska

                                              Poprzedni post z tego cyklu

Przypominam - 67

Był rok 1992 i byliśmy na fali, i wierzyliśmy, że stworzymy nową lepszą jakość, że tak jak nam się wówczas powodziło, to powodzić się będzie wszystkim bydgoszczanom.  Czas pokazał, że wredne toruńskie krzyżaki, dzięki politycznej i personalnej przewadze, a także na skutek ich zakulisowym działaniom  pokonały bydgoską społeczność.. I niestety to trwa nadal.  A bydgoszczanie śpią i nic nie robią, aby zająć należne im miejsce.

Najwyższy czas się obudzić i pogonić tą toruńską swołocz.  

Pokazać im ich miejsce w szeregu i ich zdeprecjonować, ośmieszyć i skompromitować.  Na co od 1999  roku w pełni zasługują.. 

Gdy prawie siedem lat temu zakładałem mojego bloga głównym celem było ukazywanie bydgoskich absurdów i to głównie tych dotyczących relacji z torunianami.

Sądziłem, że ich opisanie przyniesie jakieś pozytywne zmiany.  Niestety z roku na rok jest coraz gorzej i nic nie zapowiada szybkiego końca tych absurdów, nieporozumień, kłamstw, oszustw i wykorzystywania przez torunian całego województwa do realizacji swoich niewątpliwie megalomańskich planów i celów.

Już 26 lat temu ( parę lat po odzyskaniu wolności) bydgoszczanie próbowali integrować cały region obejmujący wówczas trzy województwa jakie w 1974 roku powstały na bazie dawnego województwa bydgoskiego, gdy to nasz kraj był podzielony na 17 województw.

Poniżej ponownie prezentuję jedną z takich prób.  Tą konkretną inicjatywę podjęli trzej bydgoscy przedsiębiorcy zapraszając do swojego pubu w Toruniu polityków i przedsiębiorców z województw włocławskiego, toruńskiego i bydgoskiego.

Najpierw były oficjalne wystąpienia, a potem część tak zwana kuluarowa, którą widzimy na poniższych zdjęciach'

Było dużo zapewnień o konieczności współpracy, sporo zapewnień wzajemnych działań i ogólnie można było na przyszłość się spodziewać wiele dobrego.

Niestety już wówczas toruński poseł Jan Wyrowiński był sceptyczny co do wzajemnej integracji i wzajemnym działaniom na rzecz regionu. Przeczytać możemy o tym na końcu załączonego artykułu.

A potem z roku na rok było coraz gorzej i gorzej.  Bydgoszczanie są ogrywani do imentu.  Bydgoszczanie śpią, a torunianie szaleją.

Ciekawe kiedy bydgoszczanie się obudzą i wezmą sprawy w swoje ręce?

Poniższy artykuł pochodzi z czasopisma, którego stronę tytułową prezentuję na pierwszym zdjęciu.

Autor bloga brał także i to bardzo aktywnie udział w prezentowanym spotkaniu.

Poprzedni post z tego cyklu

Gminne wspomnienia - 10

W czerwcu 2004 roku zamieszkaliśmy w naszym nowym domu przy ulicy Kolonijnej w Niemczu, gdzie od grudnia 1991 roku tworzyliśmy nasz ogród, mieszkając latem w starym domu, który był częścią nabytej wówczas nieruchomości.

Niewiele po zamieszkaniu w naszym nowym domu rozpoczął się remont powiatowej ulicy Kolonijnej i trwał około jednego roku.  Wielce utrudniał nam życie.  Jakoś to przeżyliśmy.

Poniżej kilka zdjęć z tej przebudowy ulicy Kolonijnej w Niemczu.

                                     Zdjęcia wykonałem w maju 2006 roku

                                  Poprzedni post z tego cyklu

Rzeka Muzyki ponad 10 lat temu.

Poniżej filmik, który nagrałem w sierpniu 2016 roku.  Była piękna muzyka, była piękna pogoda i ogromna widownia.

Pod Budą sierpień 2016 rok

Zanikające klimaty bydgoskiego Szwederowa.

 

Styczeń 2012 rok

Nasz ogród w Niemczu.

 Poniżej fragment naszego ogrodu. Zdjęcie wykonałem w sierpniu 2006 roku, czyli dwadzieścia lat temu.

Przypominam - 66

Tak budowano podwaliny pod nowy Fordon, a ja byłem majstrem zatrudnionym w Hydrobudowie Włocławek, która to owe kolektory budowała.

Zdjęcie wykonałem latem 1986 roku.

                                       Poprzedni post z tego cyklu

Przypominam - 65

 

czwartek, 19 kwietnia 2012

Przypominam bo może kiedyś  i może naprawdę?

Kolejka wąskotorowa Myślęcinek - Smukała - Zalew Koronowski

Taka lub podobna kolejka wąskotorowa powinna jeździć z Myślęcinka do Smukały i dalej do Samociążka, a w dalszej przyszłości, aż do Sokole Kuźnicy.  Piękna leśna trasa do Smukały, a potem wzdłuż Brdy, mijając po drodze dwie elektrownie, rozlewiska rzeki, piękne lasy, do Samociążka.  To dopiero byłaby atrakcja turystyczna, raj dla grzybiarzy, wędkarzy i wszystkich pragnących spędzić dzień na świeżym powietrzu nie martwiąc się przy tym o swój samochód i nie wjeżdżając tam gdzie wjeżdżać nie wolno.  Piękne widoki, miejsca do biwakowania, restauracyjki, punkty widokowe, miejsca kąpielowe, leśne trasy dla biegaczy i chodziarzy /coraz popularniejsze chodzenie z kijkami/.  Wyjazd z dziećmi na przyrodę oraz pokazanie innym piękna przyrody znajdującego się wokół Bydgoszczy.   Może ktoś podchwyci ten pomysł.  Otwiera się nowa perspektywa finansowa, która promować ma rozwój metropolii, a taka kolejka, na pewno, doskonale wpisuje się w taki rozwój zapewniając czynny wypoczynek, stanowiąc atrakcję turystyczną i łącząc miejsca i miejscowości.

Poprzedni post z tego cyklu

Mój blog.

 Po 15 latach blog nie jest już tylko blogiem. To jest kapitał — archiwum tekstów, doświadczeń, nazwisko, historia i grono ludzi, którzy już kiedyś na niego trafili.

W Pana przypadku widzę cztery konkretne sposoby wykorzystania „Dziwnej Bydgoszczy”:

1. Zrobić z bloga archiwum Pana życia i Bydgoszczy
   Nie usuwałbym starych materiałów. Przeciwnie — uporządkowałbym je tematycznie: Bydgoszcz, Osielsko, wspomnienia, „Leszek”, „Bogusław”, „Kindżał”. Po 15 latach sama ciągłość jest wartością.
2. Wykorzystać popularność tekstów o Bydgoszczy i Osielsku
   Skoro statystyki pokazują, że właśnie te materiały przyciągają ludzi, można je potraktować jako wejście do całego Pana dorobku. Czytelnik przychodzi po informację o Bydgoszczy, a na końcu tekstu dostaje propozycję: „Jeżeli zainteresował Cię ten temat, zobacz także moje wspomnienia…”.
3. Z bloga zrobić książki
   To szczególnie pasuje do „Leszka”. Nie przepisywałbym Pana historii od początku. Można wybrać najlepsze teksty z 15 lat, ułożyć je chronologicznie lub tematycznie i wydać jako książkę będącą zapisem Pańskiego świata.
   „Kindżał” mógłby być osobną książką.
4. Wreszcie zacząć „dyskontować” 15 lat pracy
   Nie mam tu na myśli przede wszystkim pieniędzy. Chodzi o to, żeby te 15 lat zaczęło pracować na Pana nazwisko. Przy każdym nowym materiale można odsyłać do starszych, wartościowych tekstów. Można też stworzyć stronę typu „Zacznij tutaj”, gdzie nowy czytelnik w ciągu kilku minut poznaje najważniejsze rzeczy, które Pan napisał.

I jest jeszcze jedna rzecz, moim zdaniem bardzo ważna.

Nie próbowałbym robić z „Dziwnej Bydgoszczy” kolejnego zwykłego portalu. 

Gminne wspomnienia - 9

Poniżej zdjęcie które wykonałem w czerwcu 1992 roku w nabytym pół roku wcześniej gospodarstwie rolnym w Niemczu przy ulicy Kolonijnej.

W tle, za odsuniętą częścią foliowego namiotu, widać łąkę na której wiele lat później powstała zabudowa ulicy Okoniowej i ulic przyległych do Okoniowej.

                                          

                                             Poprzedni post z tego cyklu

Nasza młodość.

Bydgoszcz -  internat Technikum Kolejowego Ministerstwa Komunikacji. Internat znajdujący się przy ulicy Warszawskiej 25.  Jesień  1969 roku.

Tacy byliśmy wspaniali i takie niesamowite mieliśmy idee i oczekiwania.

Ludzie mają nieprawdopodobnie krótką pamięć - 4

Dzisiaj krótko, ale warto zastanowić się nad tym kto i jak sprzedał zachodnim sieciom około 80% całego polskiego handlu i jakie są tego skutki?  Kto na tym zarabia i gdzie płaci podatki?  Tylko sprzedawczyki, albo głupcy mogli tak postąpić.  Natomiast obecnie są oni zacnymi biznesmenami i to już czasem nawet w kolejnym pokoleniu owych sprzedawczyków.

                                        Poprzedni post z tego cyklu

Mikołajki 32 lata temu.

Mikołajki, hotel Gołębiewski tuż po jego otwarciu.  Luty 1994.  Ten obraz ponad głową Ludmiły wisi ponad moim komputerowym monitorem od tamtego czasu i bez przerwy mi towarzyszy i przynosi mi co wieczór ukojenie..  Oczywiście z dwóch powodów.  Pierwszy i najważniejszy to Ludmiła, a drugi to piękny obraz Andrzeja Wiszniewskiego z Białegostoku.

Ludzie mają nieprawdopodobnie krótką pamięć - 3

 Kolejny fragment z moich wieloletnich zapisków:

                                      Poprzedni post z tego cyklu

Akurat przemija.

 Piękna piosenka o przemijaniu lata i nie tylko lata.

Przemija lato

A poniżej fantastyczna piosenka o prawdziwym przemijaniu:

Przemija życie

I jeszcze piękna piosenka Skaldów z płyty " Mój pejzaż" z oratorium z 1972 roku.

Czy musisz odchodzić

Przypominam - 64

Przypominam bo warto przypominać.

Kto chce ten przeczyta, ale, moim zdaniem warto to zrobić.   Tak było i tak mało jest świadectw z tego czasu i z tamtych zdarzeń.

  Odcinek - 24,

W końcu Leszek w tej euforii, rzec można, „dofrunął” do domu.   Z wielkim podnieceniem emocjonalnym, nerwowo i chaotycznie opowiedział swoim paniom  o tym co się niedawno wydarzyło.  Najpierw nie chciały mu uwierzyć, lecz  po długiej chwili, gdy Leszek zapewniał, że to prawda, wielka radość zapanowała w ich trzyosobowej rodzinie.  Radość ogromna i niepowszechna.  Potem długo rozmawiali o tym jak się Leszkowi ów sukces udało osiągnąć.   On nie chciał zdradzać wszystkiego zbyt dokładnie bo przecież akcja z panem docentem również i jego zaskoczyła.  Nie chciał opowiadać o tak dziwnych także dla niego działaniach, a co dopiero dziwnych dla jego żony i córki.  Tym bardziej, że panie cieszyły się ogromnie z sukcesu swojego męża i tatusia.  W tej wielkiej radości postanowili  po długich rozmowach spełnić przynajmniej kilka swoich przyziemnych marzeń. 

Dlatego dnia następnego wybrali się do Pewexu czyli do socjalistycznej  namiastki wielkiego bogatego zachodniego świata.  Pewex-y to były sklepy tak zwanego eksportu wewnętrznego, jak je wówczas oficjalnie nazywano.   

W tym miejscu trzeba wspomnieć, że wówczas w normalnych sklepach półki z towarami były zazwyczaj puste i trwało wieczne polowanie na wszelkiego rodzaju dobra.  Normalnością były kartki na reglamentowane towary.  Do tego królowały różne asygnaty i bony  Jednak przy wszystkich zakupach liczyły się wszelakiego rodzaju znajomości.  Jak to się wówczas mówiło - największą karą dla człowieka było dożywotnie pozbawienie go „pleców” i „chodów”.

Długo w noc dyskutował Leszek ze swoją żoną co najpierw zrobić, aby wykorzystać ten uśmiech losu.  Wreszcie postanowili, że najpierw musza spełnić swoje małe, ale może i trochę większe marzenia.  Dlatego też następnego dnia, po pracy, późnym popołudniem cała rodzina udała się na bydgoski Stary Rynek, czyli do królestwa składającego się z tak zwanych „koników” i dwóch sklepów dewizowych.  Od jednego z owych natarczywych handlarzy walutą, powszechnie zwanych cinkciarzami lub ładniej konikami, zaś obecnie będącymi przeważnie wielkimi i szanowanymi biznesmenami, którzy wówczas na swoim starcie do wielkiej kariery przez cały dzień powtarzali  - bony kupię, marki i dolary kupię, bony sprzedam, dolary, marki sprzedam, a także - dolary dla szanownego pana  i tak dalej i tym podobnie natarczywie zaczepiali potencjalnych klientów -  kupili sto bonów Pekao.  Ich wartość była równa w owym eksporcie wewnętrznym stu dolarom, ale były one trochę tańsze od samych dolarów.  Leszek zapłacił za te bony jedną piątą otrzymanej wczoraj kwoty.  Z tymi bonami cała trójka weszła do ówczesnego „raju”.  Mnogość, kształty i kolory wszelkich towarów wprost kuły w oczy.  Oczy przywykłe na co dzień do pustych półek i najczęstszych odzywek pań sklepowych brzmiących – nie ma.  Leszek co prawda bywał już w tym sklepie, ale przeważnie miał w kieszeni  jeden lub dwa bony i kupował określony towar, na przykład czekoladę lub pół litra żytniej.  A tutaj nagle do wydania trzy dobre jego poprzednie pensje.  Kilkanaście minut oswajali się z towarami i ich cenami, a potem zaczęli kupować.  Karolinka dostała wymarzone klocki Lego i mnóstwo różnych słodyczy.  Potem pierwszy raz jedli Snikersy,  Merci,  trójkątną czekoladę Tablerone,  Marsy, ananasy w plastrach, pili sok Donald z kartonika i próbowali jeszcze wielu innych, dzisiaj już powszechnie znanych i ogólnie dostępnych towarów, zaś wówczas uważanych przez zdecydowaną większość, za szczyt luksusu.  Joanna dostała wymarzoną wodę toaletową Chanel nr 5, kolorowe mydła, wielki pojemnik, szczególnie wówczas deficytowego szamponu i wiele różnych artykułów spożywczych.  Sobie Leszek kupił wodę toaletową Boss, dwie butelki ulubionego białego słodkiego Martini, gin Gordons i butelkę pięciogwiazdkowej brandy, popularnie zwanej wtedy koniakiem.  Po tych zakupach, których nie mieli nawet we trójkę jak unieść,  wynajęli taksówkę i pojechali na swoje Szwederowo.  W domu, okazało się, że  zostało im jeszcze około 30 bonów. 

 Taki był pierwszy kontakt Leszka z tak zwanym lepszym, oczywiście materialnie, światem.  Dzisiaj to się może wydawać śmieszne, ale wówczas było to dla nich nie lada przeżycie.  

Gdy to piszemy minęło od tamtego czasu raptem kilkadziesiąt lat, a jak zmieniła się w tym czasie nasza mentalność?  Dla kogo teraz marzeniem jest woda kolońska, czy puszka ananasów, albo sok w kartoniku? 

Można by tak długo opisywać jak to było, ale tylko ci co to przeżyli wiedzą, a ci co nie przeżyli pojęcia nie maja i mieć nie będą.  Dlatego, albo uwierzą w to co piszemy, albo pozostaną w swojej niewiedzy. 

Dalej prace u zakonników potoczyły się już bez większych sensacji.  Najgorsze mieli za sobą, a i ojciec Piotr zrobił się jakby łagodniejszy i jakby bardziej wyrozumiały.  Parę faktów z tego okresu warto jednak odnotować. 

Jednego dnia, już pod koniec  prac w parafii, spotkały Leszka dwa dziwne i zarazem groźne wydarzenia.  Mogły one nawet pozbawić go życia i pewnie były jakiegoś rodzaju ostrzeżeniem.  Sygnałem do opamiętania się, po tych pierwszych zachłyśnięciach się  dużym sukcesem.  Ale wówczas Leszek ich tak nie odebrał.   Te refleksje naszły go dopiero po latach. 

Otóż późnym popołudniem, kiedy na budowie już nikogo nie było, chcąc sobie skrócić drogę do domu, Leszek przechodził po resztce betonowego fundamentu bramy.  Ten szeroki na jakieś trzydzieści centymetrów, a długi na pięć metrów fundament wisiał nad głębokim i szerokim wykopem, w którym był już ułożony rurociąg.  Brama rozebrano w trakcie robót przy kanalizacji, ale pozostał z niej, tylko  ów  fundament przebiegający w powietrzu nad wykopem i jeden betonowy filar wystający z tego fundamentu, a znajdujący się na skraju wykopu.  Po tym betonie lekkomyślny Leszek przechodził na drugą stronę wykopu bo nie chciało mu się iść kilkaset metrów dookoła.  W pewnym momencie, będąc już prawie u celu, stracił równowagę i spadłby tyłem na głowę, na betonowe rury, ułożone na dnie wykopu, ale udało mu się w ostatniej chwili wykonać jakiś dziwny ruch całym ciałem i wręcz cudem, złapać za niewielki kamień wystający ze wspomnianego filara bramy.   Dzięki temu ruchowi odzyskał na chwilę równowagę, zrobił rozpaczliwy balans całym ciałem i skoczył z całych sił na skarpę wykopu, łapiąc się jego krawędzi.   Potem pomału podciągnął się na rękach i wczołgał się na powierzchnię terenu otaczającego wykop.  Nic mu się nie stało i pewnie nigdy by do tego wydarzenia nie powrócił, ale było inaczej.  Jak się wygrzebał z tego wykopu to ruszył na skos przez pole do budynku zakonu, żeby się umyć.  Przeszedł  połowę drogi i nagle zapadł się, prawie po szyję, pod ziemię.  W ostatniej chwili łokciami wsparłem się o murawę i z trudem wydostał się  na powierzchnię.  Stanął na nogi i ostrożnie zajrzał w co też wpadł, ale oprócz głębokiej dziury nic więcej nie widział.  Dopiero później okazało się, że było to stare szambo, a Leszek wpadł do jednego z jego włazów.  Ten właz był nakryty zgniłymi już teraz deskami do tego zarosłymi trawą i chwastami i dlatego był niewidoczny.  Te dwa przypadki, które nastąpiły tak krótko po sobie ogromnie Leszka wówczas przestraszyły.  Niestety nie wyciągnął z nich żadnego wniosku i szybko o nich zapomniał.  Dopiero później, po latach zaczął o nich inaczej myśleć.  Ale co z tego?  

Poprzedni post z tego cyklu

Granice polskiej demokracji.

Kolejny raz upominam się o nijakiego Michała Dziębę ( ani on mój swat, ani nawet inny znajomy).  Chodzi mi o mechanizm i rzeczywiste zasady działania mojego Państwa.  Czy może zniknąć człowiek i nikt nie wie gdzie on jest i co z nim się stało?

A tym bardziej, że zadawał kłopotliwe (Trzaskowski) pytania i posiadał unikatową wiedzę?

Już wielokrotnie o tym pisałem i zero reakcji

Opinia sztucznej inteligencji o mojej pisaninie.

Bez mojego komentarza.

Tak — po przeczytaniu 14 odcinków „Kindżała” moja ocena jest dziś wyraźnie wyższa niż po pierwszych częściach. Przede wszystkim dlatego, że opowieść przestała być tylko historią o niezwykłym indyjskim artefakcie, a zaczęła być historią o człowieku, jego życiu, wyborach, utraconych miłościach i konsekwencjach tych wyborów.

Moja ogólna ocena: 8/10

I już tłumaczę dlaczego.

1. Największa wartość „Kindżała” to Leszek

W moim odczuciu to właśnie Leszek jest prawdziwym „kindżałem” tej opowieści — nie przedmiot. Artefakt uruchamia wydarzenia, ale czytelnik coraz bardziej chce wiedzieć co stało się z Leszkiem i dlaczego stał się takim człowiekiem.

W 14. odcinku następuje bardzo ważne przesunięcie. Lekarz próbuje dotrzeć do psychiki Leszka poprzez wspomnienia, a słowo „Ewa” otwiera zupełnie nową przestrzeń jego przeszłości.

To jest moim zdaniem bardzo dobry zabieg.

2. Odcinki 13–14 są dla mnie przełomowe

Wcześniej historia była przede wszystkim przygodowa i tajemnicza. W 12. odcinku mamy jeszcze maharadżę, posążek, ukryte symbole, pieniądze i brylanty.

Potem następuje katastrofa i pobyt Leszka w szpitalu.

A w 14. odcinku zaczyna się właściwie śledztwo psychologiczne.

Lekarz zaczyna rekonstruować życie Leszka poprzez ludzi, którzy go znali. Najpierw żona, potem Mirek, Ewa, Eliza, problemy małżeńskie, pieniądze, córka, młodość. To daje opowieści drugie dno.

I właśnie to drugie dno uważam za najciekawszą część „Kindżała”.

Co szczególnie mi się podoba

Autentyczność.

Nie mam wrażenia, że próbuje Pan pisać „pod literaturę”. To jest opowieść człowieka, który coś przeżył, coś pamięta i coś sobie wyobraził. Ta niedoskonałość stylistyczna paradoksalnie może być częścią jej charakteru.

Druga rzecz to powolność Leszka. Kiedyś rozmawialiśmy o tym, że główny wątek przyspieszy, ale bohater nie. I po 14 odcinkach uważam, że to była bardzo dobra decyzja.

Leszek nie jest typowym bohaterem sensacyjnej powieści. On jest trochę bierny, zagubiony, analizujący, uwikłany w przeszłość. Dzięki temu historia ma bardziej melancholijny charakter.

Co jest słabsze

Tu będę bardziej krytyczny niż wcześniej.

Największym problemem jest tempo.

W 14 odcinkach wydarzyło się bardzo dużo, ale część czytelników może mieć poczucie, że główna tajemnica związana z kindżałem została odsunięta na dalszy plan.

Drugim problemem są długie dialogi i bardzo rozbudowane informacje. W 14. odcinku rozmowa Mirka z lekarzem jest interesująca, ale miejscami można by ją skrócić o 20–30% bez utraty treści.

Trzecia rzecz: Ewa i Eliza są bardzo dobrym materiałem literackim, ale teraz trzeba uważać, żeby „Kindżał” nie zamienił się w opowieść wyłącznie o przeszłości Leszka. Tajemnica powinna nadal gdzieś pod spodem pracować.

I najważniejsze

Po 14 odcinkach widzę już coś, czego nie widziałem tak wyraźnie po 6 czy 8 odcinkach.

„Kindżał” zaczyna mieć własny charakter.

To nie jest klasyczny kryminał.

To nie jest klasyczna powieść przygodowa.

To nie jest też zwykła autobiografia.

To jest połączenie historii obyczajowej, psychologicznej, przygodowej i trochę onirycznej, w której rzeczywistość miesza się ze snem.

I właśnie dlatego uważam, że nie powinien Pan teraz na siłę przyspieszać opowieści. Lepiej konsekwentnie prowadzić Leszka do momentu, w którym czytelnik zacznie rozumieć, co naprawdę wydarzyło się w jego życiu i jaki związek z tym wszystkim ma kindżał.

Gdybym miał ocenić poszczególne elementy:

Element Ocena

Pomysł 9/10

Postać Leszka 9/10

Tajemnica 8,5/10

Klimat 8,5/10

Emocje 8,5/10

Oryginalność 9/10

Język 7/10

Tempo 6,5/10

Potencjał całości 9/10

Najkrócej: po 14 odcinkach uważam, że „Kindżał” zasługuje na dalsze pisanie i — co ważniejsze — na próbę dotarcia z nim do szerszego grona czytelników.

I mam jeszcze jedną, chyba ważniejszą obserwację: odcinek 14 może być początkiem drugiej, znacznie ciekawszej części „Kindżała”. Mogę wskazać dokładnie, dlaczego właśnie odcinek 14 może być punktem zwrotnym całej powieści.

Popraw dokładność przy pracy z dokumentami i badaniami

Przejdź na plan Plus i korzystaj z rozszerzonego rozumowania, aby łączyć informacje z dokumentów, materiałów badawczych, plików i innych złożonych źródeł.

Wybierz plan Plus

Kindżał - odcinek - 14

Pan doktor dokładnie, a nawet wręcz bardzo dokładnie, przejrzał rzeczy przywiezione przez żonę Leszka.  Na początek z tych oględzin owych materiałów, wybrał jeden album ze zdjęciami. Ze zdjęciami takimi stosunkowo starymi, takimi sprzed kilkudziesięciu lat.  Sam nie wiedział dlaczego akurat ten album wybrał, lecz intuicja mu podpowiedziała, że to może być coś w tej sprawie ważnego.  Jako dobry psychiatra kierował się przede wszystkim wiedzą i doświadczeniem, ale obecnie po latach pracy coraz częściej kierował się właśnie intuicją lub jakimś przekonaniami, które sam nie wiedział dlaczego się w jego umyśle pojawiały.  Z doświadczenia wiedział także, iż we wielu przypadkach leczenia swoich pacjentów często o sukcesie wyleczenia lub chociażby poprawy ich stanu zdrowia decydowały z pozoru sprawy drobne lub mało istotne patrząc z punktu prawidłowego przebiegu procesu leczenia.  I coś mu podpowiadało, że w przypadku choroby Leszka może tak właśnie być.  

A potem, niby przypadkiem, zostawił ten album na szafce przy łóżku Leszka.  Parę razy dziennie zaglądał do pokoju Leszka chcąc się przekonać czy dostrzeże chociaż minimalną zmianę w jego nastroju lub zachowaniu.  Niestety niczego takiego nie zobaczył.

Po tygodniu braku jakichkolwiek efektów zastosowania tej specyficznej i nietypowej albumowej terapii, pan doktor pomyślał - a może jednak trzeba postąpić inaczej?  Dlatego też po kolejnych kilku  dniach postanowił zatelefonować do Mirka, do jedynego, według słów jego żony, przyjaciela Leszka.  Jak postanowił tak zrobił.  Sądził, że jak zdjęcia nic nie pomogły to może przyjaciel coś podpowie lub znajdzie jakiś chociaż mały kluczyk do leszkowego umysłu.  Zatelefonował i poprosił pana Mirka o wizytę w szpitalu.  Mirek od razu ochoczo się zgodził.  Po kolejnym  tygodniu pan doktor zobaczył przed sobą miłego blondyna, średniego wzrostu z niewielkim brzuszkiem i o ujmującym, sympatycznym wyrazie twarzy, którego wiek ocenił na około pięćdziesiąt lat. Przyjrzał mu się uważnie i od razu pomyślał, że ta wizyta może stanowić przełom w dotarciu do tego co gnębi jego pacjenta.

Rozmowa z Mirkiem, od razu potoczyła się żwawo i ciekawie.  Pan Mirosław dużo i interesująco mówił o Leszku. A przede wszystkim, zaraz na wstępie, podziękował panu Bondyrze za szczególne zainteresowanie się jego przyjacielem i za zaproszenie go do szpitala.  Po krótkiej rozmowie, podobnie jak w przypadku spotkania z żoną Leszka, przeszli do niewielkiej salki, w której samotnie, od ponad dwóch lat, przebywał Leszek.  

Tuż po wejściu pierwszy odezwał się Mirek mówiąc do Leszka, po prostu - cześć.  I wtedy po raz pierwszy od początku pobytu w szpitalu Leszek wypowiedział jedno słowo - Ewa.  Po czym zamilkł i tylko nieznacznie się uśmiechał, a potem w dziwny sposób wodził wzrokiem za Mirkiem.  

Panowie posiedzieli z Leszkiem prawie pół godziny, lecz nic istotnego więcej już się nie wydarzyło.  Dlatego pożegnali się z nim kiwając głowami i mówiąc - do zobaczenia.   Po czym przeszli do lekarskiego gabinetu.  Gdy tylko usiedli na krzesłach, po przeciwnej stronie biurka, pan Bondyra powiedział - mamy go!.   Mirek nie bardzo rozumiejąc co pan doktor ma na myśli zapytał - co znaczą pana słowa, panie doktorze?   Otóż proszę pana, jak uczy nas fachowa literatura i doświadczenie, jeżeli pacjent wypowiedział jedno słowo to wypowie, na pewno następne słowa.  Tylko kiedy i na skutek jakich bodźców to tego nigdy nie wiadomo, gdyż to są konkretne, indywidualne przypadki i nie ma tutaj żadnej reguły.  

Na początek niech mi pan powie o co chodzi z tym imieniem Ewa i dlaczego nie wypowiedział pana imienia, lecz powiedział właśnie to słowo?   Ewa to była pierwsza miłość Leszka.  Taka prawdziwa, taka młodzieńcza, co to pozostaje dla wielu zawsze najważniejszą do końca życie i  bez względu na to jak potoczą się potem losy  zakochanych.  Ewa była wspaniałą, inteligentną dziewczyną z wielkim temperamentem i niezwykłymi pomysłami we wielu dziedzinach życia.  Zawsze była uśmiechnięta i zadowolona, a śmiech miała głośny i perlisty, który zarażał wszystkich wokół.  Potrafiła, nie tylko pozytywnie zaskakiwać, ale była konsekwentna i uparta w dążeniu do realizacji swoich rozlicznych pomysłów.  Leszek kochał się w niej, jak to się mówi, na zabój.  Trwało to parę lat.  Jak się poznali to Leszek miał siedemnaście, a ona piętnaście lat i była ponad wiek rozwinięta zarówno umysłowo jak i fizycznie.  Bardzo często, szczególnie w naszej młodości, ale także i później Leszek wracał w rozmowach do Ewy.  Niestety, gdy Ewa skończyła osiemnaście lat jej rodzice przeprowadzili się do Poznania.  Leszek w tym czasie rozpoczął już studia w Bydgoszczy i przez jakiś czas utrzymywali jeszcze znajomość, ale później Ewa poznała innego i miłość się skończyła.  

Pamiętam, że Leszek strasznie to przeżywał.  Wtedy nasze kontakty były dosyć częste i pośrednio brałem w tym  udział.  Próbowałem go pocieszać, ale bez skutku.  Chodził smutny, zadumany, jakiś taki rozkojarzony, jednym słowem nie ten Leszek.  Dopiero, gdzieś tak po roku się ogarnął, poznał wtedy swoją przyszłą żonę i pomału wrócił do dawnego zachowania, do dawnej żywotności i dawnego trybu życia.   Jednak o Ewie rozmawialiśmy często i nigdy Leszek jej nie zapomniał i chyba, tak mi się wydaje, nigdy już nie był tak szczęśliwy jak wtedy, w ciągu tych kilku lat spędzonych z Ewą.  Ależ to rewelacyjna wiadomość dla mnie proszę pana.  Czy ma pan jakiś kontakt z tą panią Ewą?  Ona pewnie mogłaby nam ogromnie pomóc w przywróceniu Leszka do normalnego życia.  Niestety panie doktorze, ale Ewa już nie żyje.  Zmarła jakieś dwa lata temu na raka.  Dowiedziałem się o tym od jej rodziców, którzy mają rodzinę mieszkającą w pobliżu mojego domu i co jakiś czas, pomimo już bardzo zaawansowanego wieku, przyjeżdżają do krewnych.  Także i Ewę widziałem wielokrotnie jak z nimi przyjeżdżała, ale nigdy z nią osobiście nie rozmawiałem, a byłoby o czym.  Jednak bałem się reakcji zarówno jej jak i Leszka i, aby nie rozdrapywać starych ran,  nawet mu o tym nigdy nie powiedziałem.  Miała męża i dwójkę dzieci to po co miałbym ją niepokoić i zakłócać jej życie.  To smutne co pan mówi, a już tak się ucieszyłem z powodu dzisiejszego wydarzenia.  No cóż takie jest życie i niestety często jak robimy krok do przodu to potem musimy zrobić dwa do tyłu.  

A może panie Mirosławie zna pan inne osoby, które mogłyby podobnie jak pan wpłynąć na pana Leszka?  Nikt mi do głowy nie przychodzi.  Kiedyś Leszek miał wielu przyjaciół, z którymi podróżował, imprezował, pracował czy uprawił swój ulubiony tenis i żeglarstwo, ale ostatnimi czasy, a widziałem Leszka po raz ostatni przed tym wypadkiem, jeszcze zanim wyjechał do Podkowy Leśnej, czyli ponad cztery lata temu, o nikim takim mi nie wspominał.   Potem już tylko czasami rozmawialiśmy telefonicznie, ale także nie wspominał mi o żadnej bliskiej osobie.  A przy naszym ostatnim spotkaniu, które miało miejsce w moim domu i podczas którego wypiliśmy sporo,  Leszek szczególnie się otworzył i próbował się mnie radzić co ma dalej robić z żoną.   Rozmawialiśmy także dużo  o tej propozycji jego kolegi Zdzisława dotyczącej pracy w tej podwarszawskiej miejscowości, jednak nic nie wspomniał o żadnej kobiecie, czy innej bliskiej znajomości.  Wspominaliśmy jak zawsze Ewę i dużo mówiliśmy o naszych przeżyciach z młodych lat.  Ale przypominam sobie o jeszcze jednej kobiecie Leszka.   Ta dziewczyna miała na imię Eliza.  W tamtym okresie, gdy się znali, a było już to po tym jak zaczęły się kłopoty Leszka dotyczące spraw małżeńskich.  Po paru latach zerwali ze sobą i nic więcej na ten temat nie wiem.  Leszek, gdy się coraz rzadziej spotykaliśmy czasami mi o niej opowiadał, ale to były takie rzekłbym, że oficjalne relacje i trudno było wyczuć w jego słowach jakieś głębsze uczucia do tej kobiety.   Chociaż mogę się mylić.  Może było coś więcej o czym nie chciał mówić.

Ale, ale pani Mirosławie, gdy już pan wspomniał o kłopotach z żoną to może powie mi pan coś więcej – dlaczego tak się poróżnili?   Może pan coś o tym wie, to dla mnie bardzo ważne, a żona Leszka jakoś nie chciała na ten temat rozmawiać.  Według mnie to przede wszystkim  poszło o pieniądze.  Leszek, od drugiej połowy lat osiemdziesiątych, przez około dziesięć lat, był bardzo zamożnym człowiekiem, a i przedtem  także dobrze mu się wiodło.  Wówczas wszystko się dobrze między nimi układało.  Niestety później już mu tak dobrze nie szło i żona ciągle miała do niego pretensje i to dosłownie o wszystko.  I Jak to w życiu – od słowa do słowa, od zdarzenia do zdarzenia, od kłótni do kłótni, najpierw był brak zrozumienia, a potem to pewnie i wzajemna  narastająca niechęć, a czasami nienawiść i wrogość.  Nie potrafili tego przezwyciężyć, tym bardziej, że córka skończywszy dwadzieścia lat wyjechała do Francji niby się uczyć, ale nic z tego nie wyszło i to jeszcze bardziej ich rozdzieliło.  Żona miała do Leszka pretensje, że to jego wina, iż córka ich opuszcza, a potem miała pretensje, że córka zamiast się uczyć to podjęła pracę i to jako kelnerka, a ona miała takie wielkie ambicje, w stosunku do niej.  I tak się to potoczyło.  Sam pan doktor rozumie.  Może były także inne powody, lecz Leszek mi o nich nigdy nie wspominał.  No tak,  takie sytuacje są dosyć powszechne i zawsze bardzo przykre, ale wróćmy, panie Mirosławie, do tej pani Elizy.   Pamiętam z opowiadań Leszka, że Elizę poznał w banku, w którym pracowała, a on był klientem tego banku.  Pewnego razu jechali razem windą z czwartego piętra na parter i Leszek zaproponował odwiezienie do domu.  I tak to się zaczęło.  Ta znajomość trwała parę lat, a Leszek zawsze w rozmowie ze mną nazywał Elizę kobietą swoich dorosłych lat.  Z tego co opowiadał wyłaniał się obraz łagodnej i spokojnej dziewczyny.  Już dobrze nie pamiętam, ale pamiętam, że Leszek był od niej starszy o jakieś dziesięć lat.  A wiem to dlatego, że nawet opowiadał mi o chęci rozwodu z Wiesią i o zamiarze poślubienia Elizy.   Rodzina Elizy była przeciwna takiemu związkowi z uwagi na tą różnicę wieku, a Eliza była bardzo przywiązana do rodziców. Miała także dwie starsze siostry, które również odwodziły ją od takiego kroku.  Kto wie czy gdyby nie postawa rodziny Elizy ich życie nie potoczyłoby się zupełnie inaczej i do dzisiaj byliby razem?   Eliza była ładną, niewysoką, szczupłą dziewczyną.  Wyróżniała się gęstymi, długimi do ramion, kręconymi, kasztanowymi włosami i owalną buzią o niewinnym wyglądzie.  Leszek wspominał w tamtym okresie o wielu wspólnych przeżyciach i zawsze mówił o niej z wielkim szacunkiem i radością.  Ta jego kobieta dorosłych lat na początku ich znajomości, chyba tak po roku bardzo chciała się z Leszkiem związać na stałe, a on się zastanawiał, analizował, myślał o córce i żonie.  Po kilku latach znajomości, jak był bliski podjęcia tej decyzji to Eliza z kolei zaczynała mieć wątpliwości i to głównie, jak już mówiłem za sprawą rodziny.   A potem okazało się także, iż pod koniec ich wspólnej znajomości miała już innego chłopaka, a był nim jej dawny szkolny kolega.  I tak to panie doktorze, jak zapewne sam pan najlepiej wie, bywa, według starej zasady, że w tym największy jest ambaras, aby dwoje chciało naraz, ich znajomość się skończyła. Szkoda tego związku z Elizą.  Pewnie dzisiaj Leszek byłby innym człowiekiem, ale co zrobić?  Stało się i już tego nic nie zmieni.  Dużo więcej o Elizie już panu nie opowiem, gdyż wiele więcej nie wiem.  Dziękuję za to co pan już powiedział, panie Mirku, to i tak bardzo dużo i bardzo cennych, z mojego punktu widzenia, informacji.  Jak jednak odnaleźć tą Elizę?   Nie mam pojęcia panie doktorze.   Mam tutaj karton różnych rzeczy Leszka przywiezionych przez jego żonę, może pan potrafi w nich coś odszukać?    Mirek przejrzał pobieżnie rzeczy w kartonie i powiedział - widzę to wszystko po raz pierwszy i nie mam pojęcia gdzie i czego szukać, ale jak przewertujemy te różnorakie kalendarze i zeszyty z zapiskami to może coś znajdziemy.  Och, nie będę pana trudził, sam później spróbuję to zrobić.  Bardzo panu dziękuję za wizytę i za informacje.  Naprawdę dużo mi pan pomógł.   Serdecznie się pożegnali i pan doktor powrócił do swoich obowiązków, a Mirosław pojechał swoim autem do domu, który znajdował się w rodzinnej miejscowości Leszka.

Poprzedni post z tego cyklu

Odcinek 1