Kindżał - odcinek 11

 Kindżał - odcinek 11

Część III     

NIESPODZIEWANA  WIZYTA 

Nadeszła połowa lipca, wyjątkowo w tym roku upalnego.  Od dwóch tygodni nie spadła kropla deszczu, a temperatury sięgały trzydziestu pięciu stopni w cieniu.  Było duszno, kurzyło się okropnie i tylko czasami lekki wietrzyk pomagał swobodniej oddychać.  Nawet noce były gorące z temperaturą ponad dwadzieścia pięć stopni.  Nigdzie wytchnienia, ochłody i wypoczynku od tego wyjątkowego upału.  W powietrzu wisiała zmiana, ale nie chciała przyjść.  Klimatyzacja dawała chłód w sklepie, lecz była także niebezpieczna dla zdrowia przy tak dużych, sięgających stu procent,  różnicach temperatur pomiędzy osiemnastoma stopniami w sklepie, a trzydziestoma sześcioma stopniami na zewnątrz.  Klienci byli poirytowani, a czasem nerwowi, kupowali głównie białe wino, które po odpowiednim schłodzeniu, najlepiej gdzieś w okolicach dwunastu stopni, wypijali dla ochłody i pobudzenia całego organizmu do normalnego funkcjonowania.  Zresztą lato zawsze  było dla Leszka marnym  okresem handlowym z uwagi na urlopy i długie wyjazdy turystyczne jego najlepszych klientów.  Tak było i teraz.  Do tego wielu miało domy letniskowe w nadmorskich i to nie tylko polskich miejscowościach, a także w słynnym Kazimierzu nad Wisłą, czy w Beskidach lub Bieszczadach.  Dlatego też znikali często na całe dwa miesiące, a nawet i na dłużej.  Ruch był mały, a temperatury wysokie.  Źle to wpływało na samopoczucie Leszka, a do tego brak kontaktu z Arturem i niepewność co dalej czynić z tak cenną rzeczą powierzoną mu przez wspomnianego Artura jeszcze bardziej komplikowało jego aktualną sytuację..  Nie bardzo wiedział jak w tej kwestii się zachować i czy nadal szukać kupców na figurkę, czy czekać na kontakt z Arturem.

W ciągu ponad miesiąca od ostatniej rozmowy z Arturem trzy osoby zainteresowały się figurką.  Zresztą wszystkie trzy były na pierwszej liście klientów, którą sporządził dla Leszka, jeszcze przed otwarciem sklepu - Zdzisław.   Pierwszym był znany chirurg mieszkający w Konstancinie.  Obejrzał figurkę bardzo szczegółowo i widać było, że mu się podoba, a nawet jak sam powiedział - urzekła go.  Po czym zaczął się na głos zastanawiać skąd i jak dowiedzieć się więcej o niej bo to przecież dużo pieniędzy i w ciemno kupować nie można.  Dobrze się zastanowię nad pana propozycją powiedział wychodząc z kartonem wina ze sklepu.  Drugim był prawnik, współwłaściciel znanej warszawskiej kancelarii prawnej.  Ten jeszcze dokładniej oglądał figurkę i nawet sobie coś notował.  Potem z uwagą wysłuchał, zadając wiele dodatkowych pytań, oficjalnej wersji pochodzenia figurki, którą Leszek mu przeczytał z kartek pozostawionych przez Artura.  Wychodząc ze sklepu także z kartonem wina dodał, że on na pewno do tej sprawy wróci, ale musi jeszcze dużo sprawdzić, gdyż już gdzieś o takim posążku słyszał.  Trzecia osobą był znany dziennikarz telewizyjny, także mieszkający w Konstancinie, ale on potraktował to raczej jako ciekawostkę, o której chętnie, gdyby się potwierdziły słowa Leszka z Artura kartek, zrobiłby telewizyjny wywiad w swoim cyklicznym programie.  Jednak Leszek się na to nie zgodził mówiąc - jeszcze zobaczymy, może kiedyś.  

I  właśnie w tym czasie, we wczesne poniedziałkowe popołudnie, w ten sam szczyt upału, gdy powietrze wisiało bez najmniejszego ruchu i nawet ptaki i różne inne zwierzęta gdzieś się pochowały, o ludziach nie wspominając,  w czasie, gdy Leszek wystawiał w oknie wystawowym najnowszą promocję na białe włoskie wina, pod sklep zajechała duża ciemna limuzyna, w której Leszek od razu rozpoznał jeden z najbardziej prestiżowych aut świata, czyli klasycznego Rolls Royce`a.  Auto błyszczało całą swoją karoserią, a chromowane listwy i inne ozdoby tego pojazdu, wprost olśniewały w tym ostrym, prawie południowym, słońcu.  

Auto zatrzymało się bardzo blisko wejścia do sklepu i wysiadła z niego trójka mężczyzn.   Dwóch z nich było, sądząc na pierwszy rzut oka, prawdopodobnie Hindusami o czym świadczył ich ubiór i wygląd, a trzeci był około czterdziestoletnim, szczupłym,  wysokim, białym mężczyzną o dosyć pospolitym wyglądzie.  Ubrany był w kremowy garnitur, białą koszulę i stonowany,  kolorowy krawat.  Panowie weszli do sklepu i dopiero wtedy Leszek im się bardziej przyjrzał.  Dwaj Hindusi, z których jeden był starszym, a drugi znacznie młodszy, ubrani byli w ozdobne jasne tuniki, zapięte pod szyją, z dużymi rozcięciami po bokach, pod tunikami mieli spodnie ozdobione wzdłuż pionowych szewków podobnymi elementami jak tuniki.  Na nogach mieli tradycyjne czarne, eleganckie buty, a na głowach hinduskie ciemne turbany spięte na środku dużymi mlecznymi kamieniami.  Sprawiali wrażenie bardzo przystojnych i dostojnych panów.   

Pierwszy przemówił pan w jasnym garniturze - dzień dobry panu, czy mamy do czynienia z panem Leszkiem Marcinkowskim?  Tak oczywiście, to ja – odparł Leszek.  Ci dwaj panowie przyjechali specjalnie do pana z dalekich Indii, a ponieważ nie znają języka polskiego dlatego zatrudnili mnie na tłumacza.  Panowie pragną rozmawiać w języku angielskim, który doskonale znają.  Ależ w takim razie tłumacz nie będzie nam potrzebny, gdyż ja również dobrze znam angielski – odparł Leszek już po angielsku, aby panowie z Indii  także go zrozumieli.  Na to oświadczenie starszy z Hindusów powiedział - w takim razie bardzo panu dziękujemy mister John.  My osobiście porozmawiamy z panem.  Proszę uprzejmie poczekać na nas w aucie.  Kierowca ma włączoną klimatyzację, a gdyby chciał pan czegoś do picia to proszę się swobodnie obsłużyć.  Po chwili tłumacz zniknął w czeluściach Rolls Roycea, a starszy z Hindusów przedstawił się mówiąc - nazywam się Ravindra Svarup co znaczy Podobny Do Słońca i jestem trzydziestym ósmym z kolei maharadżą królestwa położonego w południowej części prowincji Bihar, którego stolicą było starożytne miasto Bukar nazywające się obecnie Bokaro, leżące nad rzeką Domator.  Jest ze mną mój najstarszy syn Abhiraj czyli Nieustraszony Król.  Jest on  radżaputą – czyli moim synem i  moim następcą.   Zapewne zadziwia pana nasza wizyta i zanim zacznę mówić o jej celu dodam tylko, że obecnie w Indiach nie ma już królestw i ich królów.  W połowie ubiegłego wieku rząd przeprowadził reformę i musieliśmy oddać państwu wszystkie nasze ziemie i posiadłości w tym wspaniałe i bogate pałace mające często wiele set letnią tradycję.   Nasz ród panujący na tych swoich ziemiach ponad tysiąc lat, również to uczynił.   Jednak dzięki osobistemu bogactwu, a także dzięki szacunkowi poddanych, ich miłości i zrozumieniu, udało się nam odbudować swoją pozycję i znaczenie.  Co prawda już nie jako królowie, ale raczej jako, jak to dzisiaj się mówi, liderzy, organizatorzy i biznesmeni.  Nadal zwyczajowo używamy tytułu maharadży, a nasi dawni poddani nawet nie chcą słyszeć, żeby nas inaczej nazywać, chociaż mogą to czynić.  Widocznie, ich zdaniem,  zasłużyliśmy sobie na takie traktowanie.

Jednak, żeby zachować swoją dawno ugruntowaną pozycję, a także zdobyć szacunek i poważanie wśród naszych dawnych poddanych, musieliśmy się zająć przyziemnymi sprawami i rzeczami, które dawniej były dla nas nawet nie pomyślenia.  Dlatego też  obecnie mamy kilka dużych firm i biur w całym stanie Bihar, a także dwa spore przedstawicielstwa naszych interesów w Londynie i Nowym Jorku.  Pewnie się pan dziwi po co to wszystko mówię, ale bez tego krótkiego wyjaśnienia trudno będzie mi przejść do istoty naszej wizyty.  Otóż dwa tygodnie temu dotarła do nas informacja, że rzecz, której poszukujemy już od czternastu lat może znajdować się u pana w sklepie.  Wiadomość taką przysłał do naszej londyńskiej kancelarii jeden z warszawskich prawników, który był u pana i oglądał przedmiot, o którym mowa.  Na pewno domyśla się pan o co chodzi i skąd pozyskaliśmy taką informację.  Tak oczywiście, rozumiem, że chodzi o figurkę siedzącego Śiwy z kindżałem w ręce i z dużym zielonym szmaragdem osadzonym w rękojeści kindżała - stwierdził Leszek.  Tak właśnie chodzi o tę figurkę.  Ta figurka  była w naszym rodzie od ponad ośmiuset lat, ale ponad czternaście lat temu została nam skradziona i to skradziona przez najbardziej zaufanego sługę, którego rodzina służyła nam od pokoleń i którego traktowaliśmy podobnie jak swoją najbliższą rodzinę.  Ten posążek Śiwy to nasz najbardziej cenny talizman.  To nasze bóstwo opiekuńcze, zapewniające nam przez stulecia pomyślność, szacunek ludzki, zdrowie i bogactwo.  To nasza największa świętość i tak też była traktowana.  Sam posążek został wyrzeźbiony z kamienia z Nieba.  Zaś kindżał z zielonym szmaragdem znajdował się w naszej rodzinie jeszcze przed utworzeniem tej figurki.  Wszystkie te trzy rzeczy czyli figurka, kindżał i szmaragd to nasze najważniejsze świętości. 

Pilnowaliśmy ich bardziej niż oka w głowie dlatego też posążek stał w specjalnej wewnętrznej kaplicy, a dostęp do niej miała tylko najbliższa rodzina i dwoje zaufanych służących.  Niestety nie wiemy co wstąpiło w człowieka, który służył u nas ponad trzydzieści lat, a którego imienia nie chcę nawet wymawiać.  Pewnego dnia w maju 1993 roku posążek zniknął razem ze służącym.  Od tego czasu go poszukujemy i do tej pory nie wpadliśmy na jego najmniejszy ślad.  Brak tego posążka odczuliśmy przez te lata bardzo dotkliwie.  Spotkało nas sporo różnych nieszczęść i to zarówno śmierci, chorób, a nawet pożarów, o niepowodzeniach biznesowych nie wspominając.  My jesteśmy bardzo przywiązani do naszej tradycji, do naszej religii, do naszych wierzeń i jesteśmy przekonani, że przyczyną owych nieszczęść, o których nawet mówić trudno, jest utrata naszego rodzinnego skarbu, naszego rodzinnego symbolu wszelakiego szczęścia i powodzenia.  Dlatego też jak tylko powzięliśmy wiadomość o figurce, jak dotarł do nas jej szczegółowy opis sporządzony przez warszawskiego prawnika, natychmiast polecieliśmy do Delhi, a z Delhi  przylecieliśmy prosto do Warszawy.  Prawnik, o którym mówimy podał nam jeszcze raz opis figurki, podał adres, załatwił samochód i tłumacza i dlatego jesteśmy u pana.    Zanim pan zacznie nas pytać o pewne rzeczy lub mieć uzasadnione różne wątpliwości dodam, że już następnego dnia po kradzieży posążka wyznaczyliśmy milion dolarów nagrody dla tego kto pozwoli nam go odzyskać.  Ta nagroda nadal jest aktualna i nie zamierzamy się targować, gdyż religią, przekonaniami i wiarą w naszego Boga nie można handlować.  Raz daliśmy słowo i to słowo jest święte.  Wierzymy, że gdybyśmy postąpili inaczej to spotkałaby nas sroga kara.  Jesteśmy przygotowani do przekazaniu panu od razu owego miliona po upewnieniu się, że to jest naprawdę nasza figurka.  Ta kwota nie ma dla nas znaczenia.  Ten posążek jest dla nas bezcenny.  Jego wartość nie jest wymierna.  Dlatego też ten milion dolarów to naprawdę niewielka rekompensata za powrót szczęścia pod nasz dach.  Za powrót pomyślności dla całej naszej rodziny i całej naszej społeczności, w której żyjemy od pokoleń.  To dla nas najważniejsza i najświętsza sprawa i wszystko uczynimy, aby osiągnąć nas cel czyli odzyskanie posążka z kindżałem i szmaragdem.

Poprzedni odcinek

Przypominam - 58 - kolejny raz, bo moim zdaniem, warto przypominać.

Napisałem, moim zdaniem, taki ładny tekst.  Opisałem moje kolejne młodzieńcze uniesienia, ale jak widzę nikogo te moje wspomnienia nie interesują.  Może kiedyś, może ktoś?

Leszek - odcinek 20

W Czerlinie, rodzina Irka ponownie przyjęła Leszka niesamowicie gościnnie i znowu traktowała go jak drugiego syna.  Przebywał tam, aż przez dwa tygodnie nie mając najmniejszej ochoty wracać do domu. Dobrze mu było tutaj.  Ludzie serdeczni, uczynni, otwarci i gościnni. Każdego dnia coś innego.  A to wizyta u kuzynek Irenki i Teresy, a to w pole z kuzynem Irka Stefanem, a to na motocyklu do Gołańczy i do Wapna, a to świniobicie.  Rozmaitość zajęć, dobre jedzenie, a przede wszystkim doborowe towarzystwo czyniły z tego pobytu najlepsze wakacje.

W czasie tych wakacji w Czerlinie Leszek poznał bliżej już drugą kuzynkę Irka - Wiesię.   I ponownie, jak rok temu, przyniósł ów fakt Leszkowi zupełnie nowe, nieznane mu dotychczas, przeżycia, uniesienia i emocje.  Przeżycia wspaniałe i niezapomniane, pozostające jasno w pamięci, aż do chwil obecnych.  Wiesia była wówczas piętnastoletnią, ładną dziewczyną, która własnie skończyła ośmioklasową szkołę podstawową.  Od razu, już przy pierwszym spotkaniu na grymce u wspomnianych kuzynek Irka, czyli Haliny i Teresy, Wiesia dała się poznać jako dziewczyna ogromnie sympatyczna, wesoła i bezpośrednia.   A dzięki okazywanej ufności, szczerości i przekorze Leszek od razu poczuł do niej dużo więcej niż normalną sympatię.  Wspomnianą grymką nazywali miejscowi wieczór przy adapterze, na którym dużo się tańczyło i jeszcze więcej przytulało, a czasami piło się też jakieś wino lub odrobinę wódki. Już następnego dnia po zapoznaniu Wiesi, podczas wspomnianego wieczora u kuzynek Irka, ponownie Leszek i Wiesia siedzieli razem w tym samym miejscu co dzień wcześniej, ale już sami bo kuzynki dyskretnie poszły do swoich zajęć, co rusz jednak sprawdzając czy im czegoś nie trzeba, a właściwie to kontrolując ich zachowanie.  Siedzieli tak parę godzin zaglądając sobie głęboko w oczy, przekomarzając się i opowiadając głównie o swoim szkolnym życiu, o swoich planach i swoich marzeniach.  Na trzeci dzień zaczęli się całować, a ich wzajemne spojrzenia jeszcze bardziej się wydłużały i robiły się coraz bardziej namiętne.  Jednej nocy Leszek, dzięki pomocy swojego kolegi, wyszedł przez okno i poszedł do sąsiedniego domu, gdzie u babci mieszkała Wiesia.  Ona na niego czekała.  Wszedł przez okno do pokoju babci i razem położyli się na wielkim małżeńskim łożu obok śpiącej i głośno chrapiącej babci.  Zaczęli się całować i już gdy Leszek miał dotknąć ładnych piersi Wiesi to babcia się przebudziła i zapytała: - Wiesia co ty tak się ruszasz i nie dajesz mi spać. Czy tutaj ktoś jest oprócz ciebie, czy mi tylko tak się wydaje?  Na to Wiesia: - nie ma nikogo babciu, śpij spokojnie to tylko ja nie mogę zasnąć bo jest za gorąco .  Ale babcia jakby nie dowierzała Wiesi i była coraz bardziej rozbudzona.   Leszkowi nie zostało nic innego jak schować się pod łóżkiem.  Na szczęście po kilkunastu minutach znowu usłyszeli chrapanie babci i Leszek musnąwszy delikatnym pocałunkiem policzek Wiesi, wymknął się, a potem szybko wrócił do gościnnego domu swojego szkolnego kolegi.   Nigdy się to na szczęście nie wydało i Leszek nie podpadł dorosłym członkom rodziny Irka.   Jeszcze parę razy, przez kilka dni, chodzili z Wiesią na długie spacery, ale zawsze z Irkiem lub jego siostrą, gdyż widocznie ktoś z dorosłych tak im nakazał, a potem Wiesia wróciła do swojego rodzinnego domu, do odległego Szamocina

Był to bardzo szczęśliwy okres dla Leszka, a cały pobyt był jednym z najlepszych wakacyjnych przeżyć jego dotychczasowego życia.  Te młodzieńcze uniesienia z Wiesią, jej ufność, jej miłosne spojrzenia, jej pocałunki, ich rozmowy i wszystko co razem czynili to były naprawdę cudowne chwile.  Niestety oprócz paru listów i widokówek, które zresztą później Leszkowi gdzieś zaginęły oraz paru nieudanych prób ponownego spotkania się, nie pozostało z tego pobytu nic więcej oprócz tych wspaniałych wspomnień.

Trzecia klasa technikum zaczęła się od wprowadzenia się Leszka i Irka do nowego internatu oddanego parę dni wcześniej do użytku.  Do lamusa poszedł ciasny i marny internat znajdujący się przy ulicy Królowej Jadwigi, który do tej pory mieścił się obok dyrekcji kolei.  Internat do którego zresztą przez dwa lata nie udało im się dostać.   Za to kosztem wielkiej przebudowy i solidnego remontu powstał wspaniały, jak na tamte czasy, nowy szkolny internat.  Było w nim dwa razy więcej miejsc i dzięki temu obaj koledzy także zostali do niego przyjęci.  W piwnicach były szatnie i salki klubowe do potańcówek, do gry w tenisa stołowego, a także pralnia i inne pomieszczenia gospodarcze. Na wysokim parterze była kuchni, stołówka, duża świetlica i pokoje uczniów.  Oprócz tego były jeszcze trzy piętra z uczniowskimi pokojami.  Na dwóch pierwszych mieszkali chłopacy, a na najwyższym dziewczęta. Piętra były podzielone tak jak szkolne wydziały, a do każdej wydziałowej części przylegała świetlica z telewizorem, słomiankami z propagandowymi gazetkami, stolikami i krzesłami.  Te świetlice normalnie służyły odrabiania lekcji, a wieczorem, gdy wychowawca pozwolił to mogli obejrzeć jakiś film lub teatr.  Najwspanialszych przeżyć dostarczało wspólne oglądanie meczów polskiej reprezentacji w piłce nożnej.  Jednak zawsze o 22.00 musieli być w swoich łóżkach, a o 6.00 była pobudka urządzana przez internatowe głośniki.

Pokoje były dwu i czteroosobowe.  Były także porządne sanitariaty, wspólne, na każde pół piętra, prysznice i umywalki.  Kierownikiem internatu był niezapomniany pan Jan Kępski. Zaś ich internetowym wychowawcą był pocieszny grubasek w średnim wieku powszechnie zwanym Bąblem. Było wspaniale.  Było cudownie. Koledzy, koleżanki, wieczornice, zabawy tematyczne, kółka zainteresowań, niezależność od cudzych wymagań i oczekiwań jak do tej pory na dwóch ich stancjach. Radiowęzeł internatowy ze swoimi audycjami i ich muzyką.  A wszystko było świeże, nowe i pachnące.

Leszek zamieszkał w pokoju z trzema kolegami, czyli Irkiem, Stefanem i Jasiem.   Z tym Jasiem to przez pół roku była istna komedia.  Normalnie mieszkał on w Warszawie, ale z tamtego technikum kolejowego go wyrzucono i jakoś mu załatwiono przeniesienie do bydgoskiego technikum.  Jak on dotarł do trzeciej klasy technikum to Leszek do dzisiaj nie wie.  Jako kolega to był nawet sympatyczny i uczynny, a dodatkowo jako warszawiak imponował im.  Przyjeżdżając z domu zawsze przywoził jakieś warszawskie ciekawostki lub liczne ciekawe rzeczy.  Pokazał im pistolet na wodę wyglądający jak prawdziwy, kompletnie nieosiągalny numer Playboya z ogromną rozkładówką, wielkie kolorowe zdjęcia nagich kobiet, pół litra jakieś wietnamskiej wódki i inne tego typu przedmioty.  Natomiast jako uczeń to absolutnie nie nadawał się do szkoły technicznej, a tym bardziej do jej trzeciej klasy.  Nie miał wiedzy, ani zdolności w tym kierunku. Za to miał zdolności w całkiem innych dziedzinach, które najłatwiej nazwać sprytem życiowym i normalnym cwaniactwem. Pomęczył się z nami przez dwa okresy, a potem także go "wypisano" z naszego technikum i wrócił do stolicy.

Jego miejsce zajął Wiesiu, który był o jedną klasę wyżej od pozostałej trójki zamieszkującej ten internatowy pokój przyległy do wspomnianej świetlicy. Wiesiu okazał się niezwykle sympatycznym i uczynnym kolegą.  Pochodził z dalekiej i odległej wioski położonej gdzieś w okolicach Chojnic.  Zagadywał z kaszubska i miał wiele dziwacznych obyczajów, ale obyczajów raczej nieuciążliwych, chociaż odmiennych od normalnych zachowań pozostałych uczniów.  Jednym z nich był bezustanne powtarzanie słowa "kurwa".  Mówiąc  coś do drugiej osoby, używał tego słowa przynajmniej raz, a zazwyczaj częściej, w każdym wypowiadanym zdaniu.  Jednak ta jego "kurwa" wypowiadana miłym i niskim tonem jakoś nikogo nigdy nie raziła, a nawet rzec można dodawała mu swoistego uroku.  To był taki zwyczajny przerywnik do zastanowienia się co dalej powiedzieć.  Koledzy zastanawiali się czy tak samo odpowiada on na lekcjach, albo w domu, lecz Wiesiu twierdził, że zawsze wie co i jak ma mówić.  Był bardzo barwną i ciekawą postacią i chociaż mieszkał z nimi tylko parę miesięcy to pozostawił po sobie bardzo miłe wspomnienia.

                                            Poprzedni post z tego cyklu

Piękna Bydgoszcz - 24

Poniżej zdjęcie wykonane z tarasu domu przy ulicy Smukalskiej w Bydgoszczy. Zdjęcie wykonałem w maju 2026 roku.

                                           Poprzedni post z tego cyklu

Abolicja według PO

Obecnie ta abolicja obejmie kunia, kierwę, małgośkę i tego cwanego doktorka od szpitala warszawskiego, a także wielu, wielu innych.

Jednym zdaniem - nihil novi sub sole.

Kindżał - odcinek 10

  Kindżał - odcinek 10

Miał Leszek o czym myśleć przez cały kolejny tydzień.  Zastanawiał się i to mocno i to wielokrotnie, czy taka próba sprzedaży jakże cennej i nietypowej rzeczy ma w ogóle sens.  Oczywiście, czy to ma sens w jego sklepie, a nie w ogóle.  Zastanawiał się czy chociaż jeden klient potraktuje poważnie jego propozycję i okaże zainteresowanie, a jak okaże to co dalej. Nawet pomyślał, że to może go skompromitować w oczach wielu klientów.  Bo przecież sprzedawać dodatkowo cygara, czy prezentowe alkohole to jedno, a artefakt wyceniony na sto tysięcy Euro to rzecz wręcz niezwykła.  Przecież nikt nie wyda w ciemno takiej kwoty, musi jakoś sprawdzić figurkę, musi coś więcej o niej wiedzieć.  Ale co?  Ile powiedzieć klientowi?  Dużo różnych wątpliwości nachodziło Leszka, no i do tego ten niepokój, który odczuł już oglądając posążek za pierwszym razem, a potem w kolejnym razie ten jego nieokreślony niepokój rósł coraz bardziej.  Co się naprawdę mogło się za tym kryć?  Co jest prawdą, a co urojeniem?  A może to tylko fantazja lub celowe działanie dla zysku pana Artura?  Przecież tak naprawdę to pana Artura nie znał i nie mógł być pewnym tego co mu opowiadał.  Wcale nie musiało tak być.  Jak to sprawdzić?  Co zrobić?

A z drugiej strony taki zarobek.  Już od wielu lat takie kwoty były mu obce. Chociaż dawniej, w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych często nosił na co dzień przy sobie w swojej skórzanej saszetce kwoty nawet o wiele większe.  Niestety te czasy dawno minęły.  Niestety w kwestii figurki z kindżałem nie miał się kogo poradzić.  Nie miał też nikogo kto mógłby mu coś więcej powiedzieć o panu Arturze.  Już wcześniej próbował zagadywać miejscowych klientów na jego temat, ale oprócz zwyczajnych ogólników o zmarłych rodzicach, o domu, o wspólnym chodzeniu kiedyś do miejscowej szkoły to tak naprawdę nikt nic więcej nie wiedział lub jak wiedział to nie chciał mówić.  I ta jego mania z tym czarnym kolorem.  O co mogło chodzić?  Czym więcej myślał tym mniej znajdował odpowiedzi.  

W końcu po wielodniowych i wielogodzinnych rozmyślaniach i rozważania tej sprawy doszedł do wniosku, że praktycznie to on niczym nie ryzykuje podejmując się takiej sprzedaży.  Ma stary solidny i dobry sejf, czyli ma gdzie zamknąć i zabezpieczyć figurkę. Schowa ją do górnej, zabezpieczonej dodatkowymi solidnymi metalowymi drzwiczkami skrytce i tam na pewno będzie bezpieczna. Natomiast jeżeli kogoś propozycja zakupu tej rzeczy kogoś, kogo zna i ceni, zainteresuje to zamknie na chwilę sklep, przejdą na zaplecze i tam pokaże to cudo i opowie o nim wszystko co wie.  Przygotuje, w porozumieniu z panem Arturem, jakąś oficjalne tłumaczenie dlaczego on chce sprzedać figurkę oraz uzgodnią co klientowi o figurce mówić, a czego raczej nie mówić i jak prowadzić ewentualne negocjacje cenowe.    

Dlatego idąc ponownie do domu Artura w czerwcowe, deszczowe, niedzielne popołudnie,  Leszek był już zdecydowany na podjęcie się próby sprzedaży figurki.  Pan Artur tradycyjnie ubrany na czarno, powitał go serdecznie na progu swojego domu i od razu zapytał jak jakiegoś starego znajomego jak się czuje, po zdawkowej odpowiedzi zaprowadził go do salonu, gdzie Leszek usiadł na tym samym fotelu co poprzednio.  Kryształowe szklaneczki, czarny Smirnoff, sok z czarnej porzeczki, wszystko odpowiednio schłodzone, czekały już na tym samym stoliczku.  Gospodarz nalał po drinku i bez zbędnych nawiązywań i tłumaczeń od razu zapytał - to co panie Leszku – jaka decyzja?  Podejmie się pan próby sprzedania tego niesamowitego przedmiotu, czy nie?  Leszek udając, że jeszcze się namyśla po dłuższej chwili odrzekł - postanowiłem się podjąć tych prób, bo zapewne będzie ich wiele, gdyż trudno nawet marzyć o tym, aby pierwszy klient, którego będę namawiał, kupił figurkę.  Przecież mnie osobiście wydaje się niemożliwe, aby tak cenną i oryginalną rzecz ktoś kupił w sklepie z alkoholem.  Panie Leszku, panie Leszku odpowiedział pan Artur - niech pan nie będzie taki skromny przecież i pan i ja i spore grona pana klientów jest przekonana, że to miejsce to coś znacznie przekraczające ramy zwykłego sklepu.  To taka swoista jednostka handlowo - kulturowa, w której wielu z nas miło spędza czasami i parę godzin na dyskusjach, degustacjach, opowiadaniach o życiu i innych tego typu sprawach.

Dlatego też cieszę się, że podjął pan taką decyzję – powiedział, wyraźnie zadowolony pan Artur, podnosząc wysoko szklaneczkę i stukając się z Leszkiem.  Pozostaje do omówienia jeszcze kilka kwestii technicznych – rzekł Leszek.  Przede wszystkim jest to przedmiot bardzo dużej wartości i na pewno ktoś pragnący go nabyć, chciałby się czegoś więcej o nim dowiedzieć, sprawdzić go, zasięgnąć opinii znawców z tej dziedziny.  Co wówczas?   Co mam zrobić?   Ewentualni klienci mogą chcieć zabrać figurkę do sprawdzenia, do oszacowania, do ekspertyzy.  To jak mam się wtedy zachować?  Co im odpowiedzieć?  Sprawa jest prosta – odpowiedział pan Artur – jeżeli będą chcieli udać się gdzieś z tą figurką to ja z nimi pojadę.  Tylko mnie pan zawiadomi kiedy i gdzie, a ja się dopasuję, wezmę figurkę od pana i udam się z potencjalnym nabywcą tam gdzie on będzie chciał.   Jestem przekonany o pańskiej znajomości osób, którym pan zaproponuje transakcję i nie będę niczego kwestionował, ale proszę najpierw z klientem dokładnie rzecz omówić co i jak, aby nie było przykrych niespodzianek lub dużych nieporozumień.  No dobrze to jedną kwestę mamy ustaloną, a teraz sprawa zapłaty – jak ona ma wyglądać?  Gotówka, przelew, a może jakiś inny sposób, na przykład złoto czy inne wartościowe przedmioty?  Tym niech się pan nie kłopocze tylko powie klientowi, że na pewno się dogadamy.  Oczywiście wolałbym gotówkę, ale jestem otwarty również na inne formy zapłaty.  To dobrze, sporo omówiliśmy, ale jeszcze zostaje najważniejsze – dodał Leszek i kontynuował - co mówić klientowi o figurce?  Z czego jest zrobiona?  Jaką ma wartość?  Jak się znalazła u pana i dlaczego chce ja pan sprzedać?   Takie pytania na pewno padną i muszę być przygotowany na odpowiedzi zgodnie z pana sugestiami.  Dobrze panie Leszku – ja się zastanowię co i jak mówić i przygotuje panu na piśmie odpowiedzi na takie i inne pytania.  Może tak być?  Ależ oczywiście.  To co panie Leszku – jutro przyjeżdżam do pana z figurka i zaczynamy, dobrze?  Jasne, jak już się zdecydowałem to nie ma się co czaić, ale od razu do dzieła, a nuż się uda.  Do odważnych i śmiałych świat należy.  Cieszę się bardzo z takiego obrotu sprawy i chociaż jestem od pana młodszy to korzystając z prawa gospodarza, proponuję przejście na „ty”  bo głupio mi tak ciągle panować, a i rozmawiając przy klientach pewnie będzie znacznie zręczniej i lepiej jeżeli zobaczą oni naszą zażyłość.  Co pan na to?   Jak najbardziej jestem za, a nawet powiem więcej, bardzo mi milo z powodu tej propozycji.   Panowie skrzyżowali ręce, wypili do dna pierwszego drinka i pan Artur rzekł - jestem Artur.  A ja jestem Leszek.  Po chwili Artur nalewając drugiego drinka zapytał czy Leszek nie zjadłby czegoś?  Obiad niedawno jadłem, ale jakieś drobne zakąski – czemu nie - odpowiedział Leszek.  Już po chwili Artur wkraczał z tacą, na której było kilka talerzy z różnymi serami, wędzoną szynką, suchymi kiełbaskami, papryką, pomidorami i paroma jeszcze innymi wiktuałami, ładnie poukładanymi i pierwszorzędnej jakości.  Widocznie Artur spodziewał się takiego obrotu sprawy i był na to przygotowany.  Leszek spróbował paru kawałków sera, popił drugiego drinka i zapytał -  już tak w zasadzie od naszego pierwszego spotkania, intryguje mnie sprawa tego czarnego koloru, który wszędzie wokół ciebie dominuje?  Powiedz mi o co w tym chodzi?  

To stara i bardzo smutna historia.  W połowie drugiego roku moich studiów poznałem piękną dziewczynę Joannę.  Ona była wówczas na pierwszym roku, na innym wydziale naszej uczelni.  Poznaliśmy się na studenckiej imprezie i od razu wybuchła pomiędzy nami wielka miłość.  Miłość z gatunku tych od pierwszego spojrzenia, ale ja raczej powiedziałbym, że od bliższego poznania.  To poznanie trwało raptem parę tygodni, a potem już nie mogliśmy żyć bez siebie.  Joanna była niepowtarzalna, jedyna.  Miała cudowna urodę, wspaniałe kobiece kształty pomimo, iż w momencie naszego poznania miała tylko dziewiętnaście lat.  Miała rzadko spotykane długie do pasa srebrno - platynowe, proste włosy.  Głębokie niebieskie oczy, malutki nosek i cudowne usta, a jak się uśmiechała to cały świat się śmiał razem z nią.  Nie wiem dlaczego zwróciła uwagę właśnie na mnie, gdyż należała do tych kobiet na widok których oglądają się prawie wszyscy mężczyźni.  Akurat jak byłem po pierwszym roku studiów, a moi rodzice wyjechali w tym czasie do pracy do Szwecji.  Mój ojciec nie mógł się wpasować do tego co się wówczas działo w Polsce, a że bez mojej mamy nie potrafił żyć to pojechali razem.  Mieli tam załatwioną pracę i od początku dobrze zarabiali.  Zostawili mi nieduże mieszkanie w Warszawie, a co miesiąc przysyłali sporo, jak na nasze warunki kasy, na moje utrzymanie i na moją naukę.  Zaproponowałem Joannie zamieszkanie u mnie, ale się nie zgodziła.  Ona była, jak się to mówi, z dobrego domu, była dobrze wychowana i nie wyobrażała sobie wspólnego mieszkanie przed ślubem.  Przychodziła do mnie prawie codziennie.  Czasami tylko na pół godziny, a czasami na wiele godzin.  Robiliśmy sobie jedzenie, uczyliśmy się, bawiliśmy i wygłupialiśmy.  Całowaliśmy się i przytulaliśmy, ale o niczym więcej nie było mowy.  Joanna zawsze powtarzała, że na inne rzeczy będziemy mieli całe życie po naszym ślubie, a teraz powinniśmy być beztroscy  cieszyć się życiem i naszą młodością. Już po pół roku rozumieliśmy się lepiej niż niejedno małżeństwo po kilkunastu latach wspólnego związku.  Joanna była ogromnie emocjonalna, ale zarazem inteligentna, uczciwa i prostolinijna.  Byliśmy ze sobą bardzo szczęśliwi, tym bardziej, że omijały nas tak wtedy powszechne, kłopoty materialne.  Jeździliśmy nad Bałtyk, w Bieszczady, na Mazury, chodziliśmy na imprezy, mieliśmy wspaniałe koleżanki i kolegów.  To był najlepszy okres mojego życia.  Joanna była moim duchem i słońcem, moim życiem i moją namiętnością.  Moją  towarzyszką, moim przyjacielem i powiernikiem.  Była moim wszystkim. Och, jaki wówczas byłem szczęśliwy. Niestety los zakpił ze mnie.  Po prawie trzech  latach naszej intensywnej, nienasyconej i wspaniałej miłości, pewnego mglistego i dżdżystego listopadowego poranka, Joannę biegnącą na wykłady, potrącił  na jezdni, tuż obok uczelni, samochód ciężarowy.  Żyła po wypadku jeszcze dwa tygodnie, które przeleżała w szpitalu nie odzyskując przytomności.  Mój życie się zawaliło.   Runął cały mój dotychczasowy świat i wszystko straciło dla mnie sens.  

Przez wiele miesięcy żyłem jakby obok tego co mnie  otaczało.  Na nic nie zważałem, mało co jadłem, nie dbałem o siebie i wszystko było mi obojętne.  Do dzisiaj nie wiem, jak zdołałem w tym stanie skończyć studia.  Pewnie zawdzięczam to faktowi, iż do tej pory byłem świetnym studentem, a tragedia wydarzyła się na początku ostatniego roku studiów, gdy już najgorsze ma się za sobą, a z pracą magisterską i końcowymi egzaminami jakoś sobie poradziłem dzięki pomocy i opiece paru koleżanek i kolegów z roku.  I właśnie wówczas, po paru miesiącach od wypadku, postanowiłem sobie, że do końca życia będę chodził ubrany na czarno.  Miała to być moja swoista żałoba po tej wspaniałej dziewczynie, po tym moim nieopisanym szczęściu, a zarazem miał to być mój hołd dla niej.  Nic więcej nie mogłem już dla niej zrobić.  Potem, zaraz po skończeniu studiów, jak już ci wspominałem, pojechałem do rodziców do Szwecji i podjąłem pracę na budowie.  Cały czas ubierałem się tylko na czarno.  Cały czas przed moimi oczyma zawsze widziałem Joannę i prawie bez przerwy myślałem i wspominałem nasze wspaniałe, cudowne  i ciekawe wspólne życie.  Chodziłem smutny i zadumany, ubrany na czarno i z czarnymi myślami.  W końcu zamiast nazywać mnie po imieniu, zaczęto na mnie wołać black men.  I tak już na długie lata zostało.  Później pojechałem z Olafem na dziesięć lat do Indii i tam także cały czas ubierałem się na czarno i otaczałem się czarno – białymi kolorami co w tym tak barwnym świecie bardzo się wyróżniało i mimowolnie dzięki temu stałem się dosyć szybko rozpoznawalny w tym hinduskim środowisku, gdzie takich jak ja z Olafem było wielu, ale black men był tylko jeden.  I w dużej mierze dzięki temu oryginalnemu dziedzictwu po Joannie zaczęliśmy się szybko piąć w górę.  Potem wróciliśmy do Szwecji i nic się  nie zmieniło z moim upodobaniem do czarnego koloru.  A potem w ciągu roku zmarło oboje moich rodziców co jeszcze bardziej spotęgowało moją skłonność do tego koloru.   I chociaż teraz, jak pewnie zauważyłeś, dodaję czasami drobne elementy złote i zielone to jednak ta czerń zostanie już pewnie do końca mojego życia  takim moim dziwactwem, a może obsesją, a może czymś jeszcze innym co ze mnie wypływa, a czego tak do końca sam nie rozumiem.  

To ogromnie smutne i przykre co opowiedziałeś, ale przecież to było tyle lat temu, że pewnie już się otrząsnąłeś na dobre i możesz zmienić swój świat?  Przecież nie możesz do końca życia ubierać się na czarno i mieszkać sam w czarno – białym domu – stwierdził Leszek.   Tak, tak, oczywiście masz rację, też tak myślę, ale ta moja mania czy może obsesja jest silniejsza ode mnie.  Kobiet po Joannie znalem wiele i w Szwecji i w Indiach, ale żadna nawet w malutkiej części nie mogła pod jakimkolwiek względem, według mojej oceny, dorównać wizerunkowi Joanny jaki do tej pory nosze w moim sercu i w mojej głowie.  Dlatego jestem sam, a czy tak będzie zawsze?  Kto wie?   Ale dosyć tych wspomnień.  Rozkleiłem się.  Już dawno z nikim o tym nie rozmawiałem, a zawsze te wspomnienia o Joannie wywołują u mnie ogromny smutny i melancholijny stan.   To co Leszku jeszcze po jednym?   Dobrze wypijmy i pomilczmy szanując twoje wspomnienia i twój smutek – odpowiedział Leszek i dodał, a jutro koło południa czekam na ciebie u mnie w sklepie i nie zapomnij zabrać figurki. 

Dokładnie w samo południe Artur podjechał pod sklep Leszka.  Wszedł, przywitał się i położył na środku lady zawiniątko z czarnego grubego sukna, misternie obwiązane dekoracyjnym czarnym, plecionym sznurem.  A oto i nasza bohaterka, a tutaj mam dla ciebie trzy kartki opisu, o którym rozmawialiśmy, a także numer telefonu do mnie i adres mojej poczty elektronicznej.  Leszek rozplątał sznur, odwinął figurkę i jeszcze raz dokładnie ja obejrzał.  Robiła wielkie wrażenie.  Widać, że Artur musiał ją niedawno wyczyścić i wypolerować, gdyż świeciła swoim stalowo – szarym blaskiem, a szmaragd błyszczał, wydawało się Leszkowi o wiele mocniej, niż przy kilkukrotnym poprzednim oglądaniu posążka.  To piękna i wspaniała rzecz, nie żal ci z czymś tak wyjątkowym, się rozstawać – co Artur?   Oczywiście, że mi żal, ale jak ci opowiadałem, nie mogę jej zatrzymać no i potrzebuję tych pieniędzy z jej sprzedaży.  Leszek zawinął z powrotem figurkę w czarne sukno, obwiązał plecionym sznurem i przeszedł razem z Arturem do przyległego pomieszczenia, które było zarazem magazynkiem, biurem i mini kuchenką, a w którego kącie tuż przy zapasowych drzwiach wyjściowych, prowadzących na podwórze posesji, stała wspomniana już kasa pancerną.  Otworzył kasę, otworzył schowek i tam włożył posążek.  Po czym wszystko dokładnie zamknął i powiedział: - no niech teraz spokojnie sobie czeka w tym bezpiecznym miejscu na odpowiedniego klienta.  W tym momencie do sklepu wszedł klient dlatego też Artur pożegnał się mówiąc - zajrzę do ciebie, powiedzmy za dwa tygodnie, dobrze?   Oczywiście, zapraszam kiedy tylko chcesz.  Niestety, Artur nie zajrzał, ani za dwa tygodnie, ani za trzy, ani za miesiąc, ani później.  Spotkał się z Leszkiem dopiero po wielu latach od tego momentu wspólnego chowania figurki do sejfu.  Jeszcze tylko raz rozmawiali telefonicznie, a miało to miejsce dokładnie po dziesięciu dniach od pojawienia się posążka w Leszka sklepie.  Artur zatelefonował i powiedział, że od dwóch dni jest w Szwecji.  I dodał - parę dni po naszym ostatnim spotkaniu napisał do mnie mój przyjaciel Olaf.  Napisał, abym koniecznie do niego przyjechał, gdyż czuje, że zbliża się jego koniec pobytu na tym świecie, a chciałby się ze mną zobaczyć, porozmawiać, pożegnać i załatwić, jak to się wyraził, swój ostatni interes w życiu.  Zaraz po jego liście poprosiłem sąsiadów o opiekę nad moim domem, na co się chętnie zgodzili.  Potem kupiłem bilet lotniczy do Sztokholmu i poleciałem.  Na miejscu znalazłem sprawy mojego przyjaciela w bardzo złym stanie.  Artur faktycznie wydaje się umierający, a jego problemami nikt się nie zajmuje   Pokłócił się z bratem na dobre, a rodzice sami starzy i słabi wymagają opieki, a nie opiekowania się nim.  Dlatego nie mogą mu nic pomóc.  I tym samym jego problemy spadły na niego, na umierającego mojego przyjaciela.  Dlatego nie wiem kiedy wrócę.  Zobaczę co się stanie i jak się sprawy potoczą.   W razie nagłej konieczności to pozostaje tylko telefon, ale i to niepewne bo  często zanika sygnał w moim telefonie.  Dlatego musisz sam decydować co do figurki, ale pamiętaj nie dawaj jej nikomu.  Jak już naprawdę będzie poważny klient to jedź z nim tam gdzie będzie chciał i oceniaj sytuację według swojego uznania.  Ja ci ufam i jestem pewien, że się nie zawiodę.  Życzę powodzenia, trzymaj się – zakończył Artur.  

Poprzedni odcinek

Następny odcinek

Przypominam - 57

 Kolejny raz przypominam:

Bydgoszcz -  Aleja Ossolińskich - maj 1979 rok.  Na tym zdjęciu jest moja córeczka ( w wózku), moja żona i jej przyjaciółka Roma oraz przypadkowy osobnik na ławce.

Poprzedni post z tego cyklu

Mój zaginiony przyjaciel.

Razem chodziliśmy do Technikum Kolejowego przy ulicy Kopernika numer 1 w Bydgoszczy.   Razem studiowaliśmy na ATR na WBL w Bydgoszczy.  Razem po studiach byliśmy w wojsku.  Razem potem się spotykaliśmy, a później korespondowaliśmy.  

Ja w Polsce  w szarych lat 80-tych, a mój przyjaciel był już wówczas w jednym ze szwajcarskich kantonów.

Do dzisiaj, pomimo wielu prób (a znaliśmy się bardzo blisko ponad lat kilkanaście) nie udało mi się nawiązać jakikolwiek kontakt z kolegą Tubielewiczem mieszkającym wówczas w w kamienicy na skrzyżowaniu Alei Pierwszego Maja i ulicy Świętojańskiej w Bydgoszczy.  ( nad piekarnią Bidgońscych).

Szukam Ciebie mój były przyjacielu.  Jeżeli żyjesz to odezwij się.

Zdjęcie z 1972 roku

Gminne wspomnienia - 6

Autor bloga.  Zdjęcie wykonano wiosną 1992 roku w Niemczu nr 67

                                         Poprzedni post z tego cyklu

Kindżał - odcinek 9

Kindżał - odcinek 9

I to wówczas, w tym czasie, który miał miejsce po około pięciu latach od naszego powrotu z Indii, niewiele po tym jak rozstałem się z Ingrid, zacząłem mieć pierwsze kłopoty.  Najpierw zdrowotne, a potem i zawodowe.  Z początku myślałem, że to chwilowe lub przejściowe, że zaraz przeminą i wszystko wróci do stanu poprzedniego.  Niestety tak się nie stało.  Coraz bardziej słabłem fizycznie i upadałem na duchu.  Któregoś dnia wyciągnąłem na światło dzienne dawno nie oglądany posążek i zacząłem mu się szczegółowo przyglądać.  A czym bardziej mu się przyglądałem tym bardziej rósł mój niepokój. A jednocześnie wzrastało we mnie jakieś nieokreślone rozdrażnienie i stan nieokreślonego, chociaż na razie bardzo słabego, lęku.  Zacząłem ponownie  interesować się symbolami, które były związane z tym posążkiem.  Wiedziałem już, że swastyka oprócz symbolu pomyślności i dobra jest także starożytnym ukazaniem Słońca, a zakrzywione jej ramiona symbolizują promienie słoneczne będące dawcą wszelakiego życia.  Wiedziałem, że w czasach na długo przed chrześcijaństwem był to symbol tak samo popularny jak obecnie krzyż.  Ale nie wiedziałem, że Śiwa – jogin i asceta, dobroczyńca, głowa rodziny, znany także jako deva czyli szczodrze obdarowujący, którego trzecie oko symbolizuje mądrość, jest także symbolem niszczyciela.  Nie wiedziałem do tej pory, że ten trzeci co do rangi, po Brahmie i Wisznu, hinduski Bóg, ten wszechdobry, mądry i wspaniały Pan Niebios ma naturę dwoistą i zarazem jest gwałtownego charakteru, a szczególnie gdy przerywa mu się medytację.   Potrafi wówczas spopielić swoim trzecim okiem intruza, który to uczyni.  Okazało się, że dwoistość jego charakteru spotęgowała się, gdy nieoczekiwanie wypił on truciznę z mlecznego praoceanu kosmicznego.  Chciał, aby się dzięki tej truciźnie zostać lepszym, spokojniejszym i mądrzejszym, a stało się odwrotnie i zamiast zneutralizować w swoim ciele gwałtowność i niszczycielstwo to trucizna ta zabarwiła ciało Śiwy na kolor siwo-niebieski będący w Indiach symbolem nieskończoności, ale jednocześnie owa trucizna cechy przeciwne do tych cech dobrych jeszcze bardziej powiększyła.  

Nabyłem tej i innej wiedzy, o której dzisiaj nie chcę więcej mówić bo długo, całymi godzinami musiałbym to czynić, abyś mógł zrozumieć to czego się dowiedziałem, ale nie mamy na to dzisiaj tyle czasu.  Może kiedyś, może przy innej okazji ci opowiem.  Jedno tylko muszę dodać, otóż czym więcej wiedziałem tym bardziej niepokoiłem się, a szczególnie niepokoił mnie ów kindżał i ten kamień go wieńczący.  Coraz bardziej byłem przekonany, że ta figurka jest przyczyną moich wszelakich problemów.  A czym więcej o tym my myślałem tym bardziej byłem przekonany, że tak jest.  W końcu stwierdziłem, że muszę się pozbyć z mojego życia tej figurki.

Dlatego właśnie w tym celu ciebie zaprosiłem.  Otóż chciałbym, abyś zabrał ten posążek do siebie, do Polski.  Macie tam teraz coraz więcej bogatych ludzi, a i blisko wam do jeszcze bogatszych Rosjan lub Niemiec i może uda się tobie sprzedać za niezłą kwotę tę niesamowita rzecz.  

Co o tym myślisz?    A ile ma ta figurka kosztować? – zapytałem Olafa.  Jak wiesz podobno jest bezcenna, ale realnie patrząc nie mam żadnego świadectwa jej nabycia, a nawet nie mogę się ujawniać jako jej właściciel, gdyż nie wiem czym  to mogłoby się dla mnie skończyć dlatego też sądzę, że suma dwustu tysięcy dolarów byłaby dla mnie do zaakceptowania.  A ta suma pozwoliłaby mi spokojnie pojechać na rok do Indii i podjąć się leczenia, być może, aż do wyzdrowienia.  

Potem obcasowo dodał - to co Artur, pomożesz?   Muszę się nad tym zastanowić – odparł Artur i powiedział - czyli twierdzisz, że przez ponad pięć lat po powrocie z Indii miałeś pasmo sukcesów, a niepowodzenia zaczęły się później, tak?  Właśnie tak to widzę i tak to było.  

Myślałem całą noc o propozycji Olafa i w końcu doszedłem do wniosku, że najlepiej będzie jak ja sam kupię ten posążek od niego.  Pomyślałem, że na te dwieście tysięcy dolarów to mnie spokojnie stać bez większego uszczerbku na moim majątku, a jak sprzedam posążek w ciągu paru lat to jeszcze na tym wielokrotnie zarobię.

Tak też się stało.   Zapłaciłem Olafowi owe pieniądze, a posążek, tuż przed końcem dwudziestego wieku, przywiozłem do Podkowy Leśnej.  I tak samo jak w przypadku Olafa przeleżał w moim sejfie ten posążek prawie pięć lat.  Podobnie jak Olafowi, interesy w tym czasie szły mi dobrze, a nawiązane w Indiach i Szwecji kontakty sowicie mi się odpłaciły.  Zmodernizowałem według swojego gustu dom i ogród, sporo podróżowałem i rzec można, iż żyłem w ciągu tych pięciu lat bardzo dobrze.  

Niestety od prawie dwóch lat moje sprawy idą coraz gorzej i chociaż ze zdrowiem, jak dotąd nie mam kłopotów to jednak kilka spektakularnych porażek biznesowych ostatnio poniosłem.   I ja podobnie jak  Olaf zacząłem myśleć, że to wina owej figurki, która głęboko schowana i owinięta w grube sukno, tkwi głęboko w moim dużym sejfie.  Popadłem w taką samą manię, co jest kompletnie dla mnie dziwne i obce.  Nawet jej nie dotykam tej figurki i staram się także na nią nie spoglądać, gdy z różnych powodów korzystam z mojego sejfu.  

I teraz przechodzę do rzeczy, do sedna sprawy, czyli do prawdziwego powodu  zaproszenia pana do mojego domu.

To co może jeszcze po szklaneczce jakiegoś trunku panie Leszku?   Nie, dziękuję dla mnie dosyć, a jutro trzeba do pracy i umysł musi funkcjonować normalnie.  Znam siebie na tyle dobrze, iż wiem jakie skutki byłby, gdybym jeszcze coś wypił.  Jutro miałbym bolącą głowę i ogólne otępienie, a na to sobie nie mogę pozwolić.  Proszę sobie nalać jak pan chce, ale ja dziękuję - odparł Leszek.   W takim razie ja też zrezygnuję - stwierdził Artur i kontynuował.  Z tego co się orientuję to prowadzi pan ten swój sklep już ponad półtora roku i słyszę zewsząd dobre opinie o panu, a także o ofercie win, którą przecież sam dosyć dobrze znam.  Ma pan, jak sam pan wspomniał w rozmowie ze mną, spore grono stałych klientów.  Sadząc po samochodach jakie widuję pod pana sklepem, a zdarza się zobaczyć nawet Maybacha, Bentleya czy Aston Martina. Widziałem także kilka Porche czy Maserati,  o najnowszych modelach prestiżowych Lexusów i Mercedesów, czy tych tak obecnie modnych samochodach  terenowych, nie wspominając.  Przejeżdżając widzę te i inne auta na parkingu pod pana sklepem.   Dlatego sądzę, że pana klientami, przynajmniej w sporej części, muszą być osoby naprawdę zamożne, a może nawet bogate, gdyż ceny większości  wymienionych samochodów zaczynają się na poziomie od pół miliona złotych w górę.   Oczywiście sporą grupę pana klientów mniej lub bardziej znam, ale wielu zapewne przyjeżdża z innych pod-warszawskich miejscowości, a i nieraz chyba trafiają się dobrzy warszawscy klienci.  Mam rację?   Tak, mam różnych klientów, w tym spore grono osób dosyć znanych, ale też i niemało takich, o których nic nie wiem, a oceniać ludzi tylko po samochodach to może być bardzo zwodnicze.  Chociaż ogólnie muszę przyznać panu rację, panie Arturze.  Jeżeli ktoś jeździ samochodem wartym setki tysięcy złotych to raczej do biednych nie należy.  Otóż to.  Już od paru miesięcy obserwuję dyskretnie osoby kupujące w pana sklepie, a czynię to z prostego powodu, chciałem osobiście się przekonać, że to co zamierzam panu zaproponować ma jakikolwiek sens.  Dlatego też wypytywałem pana o te różne dodatkowe transakcje.   Krótko mówiąc chciałbym panu zaproponować, aby podjął się pan próby sprzedania posążka, o którym dzisiaj tyle mówiliśmy.  Obawiam się go nadal mieć u siebie.  Jak już wspominałem budzi on coraz większy chociaż zupełnie irracjonalny mój niepokój.  Zakłóca moje życie.  Może to się to panu wydać śmieszne co teraz mówię, ale niech mi pan uwierzy, że coraz bardziej jestem przekonany o swojej racji.  Jest oczywiście i inny jeszcze powód dla którego chcę sprzedać tą figurkę.  Jak już wspomniałem ostatnie parę interesów mi nie wyszło, a teraz mam na oku super biznes i potrzebuję na jego uruchomienie tylko milion złotych, a przynieść mi on może wiele milionów zarobku.  Nie będę zapeszał i mówił o tym, gdyż póki nie ma kasy na stole jak się to mówi to nic nie jest pewne.  Trochę gotówki mam, lecz to raptem jedna trzecia potrzebnej kwoty.  Dlatego pomyślałem, żeby wystawić posążek na sprzedaż.  Chciałbym uzyskać ze sprzedaży kwotę pomiędzy dwieście, a dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów lub odpowiednią kwotę w Euro.  Oczywiście mogą być także złotówki.  Już parę miesięcy temu pomyślałem o panu w związku z tą sprzedażą.  Mało kto ma tyle i to codziennych kontaktów z bogatymi ludźmi jak pan, a do tego u wielu z nich uzyskał pan pewien kredyt zaufania i dobrą opinię, a to często kapitał większy niż pieniądze.  Potrafi pan, czego sam doświadczyłem, przekonująco, sugestywnie i ciekawie mówić, a to też niezły kapitał.  Wreszcie jest pan tutaj już na tyle znany, iż nie ma obawy, że zrobi pan coś niegodnego, złego lub nieuczciwego.  Gdyby udało się panu sprzedać ten posążek to dostanie pan ode mnie dziesięć procent od uzyskanej kwoty, a to jak sądzę dla każdego suma nie do pogardzenia.  To, na przykład równowartość ceny dobrego, średniej klasy samochodu.   To co panie Leszku, spróbuje pan podjąć się tego zadania?  Leszek myślał parę minut, aż w końcu odpowiedział - naprawdę udało się panu kompletnie mnie zaskoczyć.  Nie mam pojęcia czy chociaż jeden klient będzie chciał o tym artefakcie ze mną rozmawiać.  Musiałbym się dobrze  zastanowić, gdyż już w mojej głowie wzbudził pan nie lada niepokój swoim opowiadaniem.  Muszę to przetrawić, przemyśleć, a także przeanalizować, którym klientom ewentualnie taki zakup zaproponować.   Dlatego też zostawmy na dzisiaj już tę rozmowę i proponuję, abyśmy powrócili do niej na przykład za tydzień.  Spotkajmy się w przyszłą niedzielę, o tej samej porze co dzisiaj.  Może tak być panie Arturze?   Ależ oczywiście, jak najbardziej.  Umówmy się tylko już dzisiaj, że o figurce, jej wyglądzie, cechach i właściwościach nie będziemy więcej rozmawiać, aby nie rozbudzać również w panu większego niepokoju.   Moim zdaniem człowiek naprawdę zamożny kupując taki posążek może w nim ulokować określoną kwotę pieniędzy, która nigdy nie będzie niższa od tej za jaką ją kupi.  Ponadto, jak zapewne pan wie, trudno dzisiaj o bezpieczne lokaty.  Akcje, obligacje, gotówka, zagraniczne konta, artystyczne dzieła, dobre wina, złoto, diamenty i tysiące innych różnych możliwości, jak pokazuje dzisiejsza rzeczywistość nie są tym co kiedyś, czyli jeszcze kilkadziesiąt lat temu.  Podlegają wahaniom, spekulacjom, kryzysom i tysiącom innych nieprzewidywalnych czynników.  W tym świetle lokata w taki posążek i to lokata na poziomie wartości samochodu jakim klient na co dzień jeździ, może się okazać w przyszłości najlepszą lokatą – nie sądzi pan, panie Leszku?   Zapewne ma pan wiele racji, ale ja już kilku dobrych lat wypadłem z obiegu takiego myślenia.  Niewiele mam i dzięki temu nie mam takich zmartwień, o których pan wspomina.   Przyjechałem tutaj, aby objąć posadę dyrektora w nowej firmie mojego dawnego kolegi i zarobić, jak się to mówi, parę złotych.  Niestety kolega wpadł w tarapaty, ale to już inna historia i może kiedyś jeszcze o tym porozmawiamy.   Na dzisiaj jak dla mnie to wystarczy.  Tyle mi pan nakładł do głowy i to takich różności, że naprawdę muszę to sobie spokojnie poukładać i się nad tym zastanowić.   O, jak widzę dochodzi już dwudziesta trzecia, czyli zeszło nam na tej rozmowie, prawie sześć godzin, a wydawało mi się, że góra dwie godziny.  Będę się żegnał panie Arturze bo jutro roboczy dzień i trzeba o dziesiątej otworzyć sklep.  Może odwieźć pana, panie Leszku?   Ależ nie, nie ma sensu, to raptem parę ulic, okolica spokojna i z przyjemnością się przejdę.   To do zobaczenia za tydzień – powiedział pan Artur odprowadzając Leszka do drzwi wyjściowych.  Dobranoc, do zobaczenia – odpowiedział Leszek.  

Poprzedni odcinek

Następny odcinek

Hiszpańskie wspomnienia.

 Poniedziałek wielkanocny A. D.  2026

                         Poprzedni post z tego cyklu

Hiszpańskie wspomnienia.

Cabo Roig to nasze od 11 lat miejsce zimowania przez pół smutnego w Polsce okresu od listopada do kwietnia.

Normalnie to ponad 300 słonecznych dni w roku, ale zdarzają się również takie sytuacje jak na poniższym zdjęciu.

To zalana, praktycznie w całości, najlepsza plaża na Costa Orihuel'

Poprzedni post z tego cyklu

Kindżał - odcinek 8

 Kindżał - odcinek 8

Zaprosił mnie do siebie, do ich rodzinnego domu, gdzie teraz mieszkał.   W piękne wrześniowe popołudnie usiedliśmy na wspaniałym tarasie, z którego roztaczał się fantastyczny widok na Sztokholm.   Olaf nalał do oryginalnych dwóch kryształowych kieliszków starego osiemnastoletniego Martella, czyli jak sam dobrze wiedziałem, absolutnie genialnego koniaku i to tego z wielkiej czwórki, najlepszych koniaków Świata, a rocznikowo wprost rewelacyjnym.  Już po pierwszym łyku owego cudownego trunku, po delektowaniu się euforią smaku owego napoju Bogów,  rozpoczęliśmy naszą rozmowę.

Od razu, już w chwili gdy się witaliśmy, zauważyłem, że  od naszego ostatniego spotkania, Olaf bardzo się zmienił.  Teraz siedząc obok niego na tarasie miałem okazję bliżej mu się przyjrzeć.  Z ogromną przykrością zauważyłem, że był zupełnie innym człowiekiem niż ten, z którym ponad pięć lat temu, powróciłem z Indii.   Wyglądał źle i niezdrowo, był przeraźliwie wychudzony, a posiwiałe rzadkie już obecnie włosy, poszarzała twarz i matowe, niegdyś tak iskrzące się intensywnym niebieskim kolorem oczy, dopełniały tego smutnego i przykrego dla mnie, obrazu.  Był jakby nie tym człowiekiem, którego znałem.    A przecież miał dopiero czterdzieści parę lat.  Nie miałem pojęcia o co chodzi.  Skąd ta zmiana.  Nie odważyłem się jednak pytać o przyczyny tak ogromnych zmian, a tylko grzejąc w dłoniach pękaty kieliszek świetnego koniaku, czekałem na to co on sam powie. 

A właśnie ja tutaj o koniaku w kieliszku, a pana szklaneczka pusta.  Już przechodzę do sedna sprawy to może jeszcze po jednym drinku, co panie Leszku?  Dobrze się słucha i dobrze popija, ale moja norma nie pozwala mi wypić dziennie więcej jak trzysta gram wódki lub maksymalnie butelkę wina - odpowiedział Leszek.  Patrząc po tym ile jeszcze zostało wódki w butelce to może pan śmiało, według swojej normy, spokojnie i bez obaw wypić jeszcze jednego drinka  - stwierdził pan Artur.  Po czym już więcej nie pytając, nalał Leszkowi oraz sobie i kontynuował opowieść.  

Olaf zaczął opowiadać, że od pewnego czasu, od jakiś dwóch lat, interesy idą mu coraz gorzej, a ostatnio to już wręcz beznadziejnie.  Rodzina widząc moje niepowodzenia nadal namawiała mnie do pracy u brata.  A  przecież powinni już dawno wiedzieć, że ja się do tego nie nadaję.   Ale najgorsza jest sprawa mojego zdrowia.  Jak sam widzisz, delikatnie mówiąc, nie jest ze mną najlepiej.  Chodzę od paru lat po różnych lekarzach, a ci stawiają różne diagnozy, lecz żaden nie potrafi mi pomóc.  Podobno to jakieś zarazki z Indii znalazły sobie we mnie siedzibę, a ich natury i sposobu leczenia tutejsi lekarze nie potrafią określić.  Męczę się coraz gorzej i od jakiegoś czasu noszę się z myślą, żeby pojechać do Indii,  może tamci specjaliści coś mi doradzą i pomogą przywrócić moje zdrowie.  Zabieram się do tego wyjazdu już od paru miesięcy, ale nie mogę się jakoś na to zdobyć.  

Potem Olaf jeszcze długo i szczegółowo opowiadał mi o swoim życiu, zdrowiu i problemach, aż w końcu powiedział to o co naprawdę mu chodzi i po co mnie zaprosił.  Po ponad dwóch godzinach różnych opowieści i po wypiciu prawie całej butelki koniaku, Olaf gdzieś na chwilę wyszedł i sądziłem, że poszedł po prostu do toalety, ale okazało się, że nie.  Wrócił po paru minutach niosąc w rękach dziwny pakunek, który zaczął pomalutku i pieczołowicie odwijać.  Już po chwili ukazała się naszym oczom figurka siedzącego w pozycji kwiatu lotosu hinduskiego Buddy.  Tak na oko miała jakieś dwadzieścia centymetrów wysokości i gdy ją wziąłem w ręce i zacząłem oglądać to ze zdziwieniem stwierdziłem, iż jak na taką niepozorną wielkość jest wyjątkowo ciężka.  W środku figurki, na brzuchu  Buddy widniała niewielka hinduska, prawoskrętna swastyka.  Tuż poniżej tej swastyki, w lewej dłoni Budda trzymał kindżał skierowany ostrzem w dół, a w końcu jego rękojeści osadzony był duży, jasnozielony szmaragd.  Całość była ciemnego, nieokreślonego koloru, zmieniającego się nieznacznie, w zależności od tego pod jakim kątem się na figurkę patrzyło. Jeszcze chwilę pooglądałem ten niesamowity przedmiot i oddałem Olafowi, a on  postawił ostrożnie figurkę na stoliczku stojącym pomiędzy fotelami, na których siedzieliśmy i powiedział - to jest najdziwniejsza rzecz z jaką w życiu miałem do czynienia, a wierz mi, że przez tych dziesięć lat w Indiach naprawdę wiele ciekawych, dziwnych, zaskakujących i tak wielce oryginalnych, rzeczy widziałem.  Wieloma z nich handlowałem, albo chociaż podziwiałem w domach, pałacach lub różnych świątyniach, ale taką figurkę widziałem tylko jedną.   Tę figurkę przyniosło do mnie, na rok przed naszym wyjazdem z Indii, trzech Hindusów i powiedziało, że jest ona bezcenna, że ma ponad pięćset lat, wykonana jest z kamienia z nieba, a osadzony w rękojeści kindżału szmaragd jest niespotykanym co do czystości, koloru i wielkości kamieniem tego rodzaju.  Twierdzili, że figurkę kupili od jakiegoś ciężko chorego starca, gdzieś na północnym wschodzie Indii, że była ona w jego rodzinie od dawna, ale on był już ostatnim członkiem tej rodziny i potrzebował pieniądze, aby  ratować swoje życie.  Jak było naprawdę to tego nie wiem, ale ponieważ zażądali za figurkę trzydziestu tysięcy dolarów, co na owe czasy i na tych biednie wyglądających Hindusów było kwotą bardzo dużą to powiedziałem im, że jestem zainteresowany, ale muszę sprawdzić i popytać co to za figurka, ile jest warta i skąd pochodzi.   Trzej handlarze zgodzili się ze mną, schowali figurkę do niepozornej torby i powiedzieli, że przyjdą za tydzień po odpowiedź. 

W czasie tego tygodnia przepytałem kilku moich zaufanych hinduskich przyjaciół czy znają, albo chociaż słyszeli o  rzeźbie Buddy z metalu lub kamienia ze swastyką na piersi oraz z charakterystycznym dużym szmaragdem.  Jednak każdy z nich twierdził, że nigdy o czymś takim nie słyszał.  Natomiast jeden z nich doradził mi, abym się udał do pewnego świętego męża, który może coś o tym posążku wiedzieć.  Podał mi jego adres i udałem się tam następnego dnia, a było to na dzień przed ponowną wizytą trójki Hindusów.   Świętobliwy mąż okazał się być mędrcem i hinduskim braminem, czyli  kapłanem wysokiego szczebla, a jednocześnie członkiem najwyższej kasty hinduskiej.    Na mój opis posążka i na moje pytanie odpowiedział tylko, iż jest to przedmiot bardzo starego i wielkiego, ale wąskiego kultu, że jest bezcenny i, że on nie radzi mi go kupować.  Nic więcej, pomimo wielu moich próśb, a nawet  prób zapłacenia mu za wiedzę jaką posiadał w tej sprawie,  nie wskórałem i niczego dodatkowego się nie dowiedziałem.  Wróciłem do domu i zastanawiałem się przez pół nocy co zrobić, aż wreszcie zdecydowałem, że kupię ten posążek.   Pomyślałem sobie - w końcu nie jest to dla mnie jakaś ogromna kwota, a w przyszłości może przyniesie mi wielkie pieniądze.  Przecież to rzecz tak unikatowa i oryginalna, tak rzadka, dziwna i fascynująca, że na pewno znajdzie się kupiec, który kupi figurkę za cenę wielokrotnie wyższą niż ta jaką mam za nią zapłacić.

Następnego dnia Hindusi zjawili się w moim biurze już z samego rana.  Przywitali się i usiedli w pomieszczeniu, które im wskazałem.  Nic nie mówili i było widać, że czekają na moją decyzję.  Jeszcze raz wziąłem od nich ten posążek i dokładnie go obejrzałem i muszę powiedzieć, że im mocniej mu się przyglądałem tym bardziej mnie zadziwiał.  Zadziwiał mnie materiał z którego był wykonany i chociaż mi się wydawało, że się znam na metalach, kamieniach i różnych stopach metali to w żaden sposób nie byłem w stanie określić z czego jest on wykonany.  Zadziwiała mnie precyzja wykonania rzeźby i oczywiście zadziwiał mnie ów ogromny szmaragd wprawiony w rękojeść sztyletu.   Trzymałem, oglądałem i podziwiałem  figurkę przez kilkanaście minut.  Nie odzywałem się, a Hindusi w tym czasie wpatrywali się we mnie z widocznym napięciem.  W końcu powiedziałem im, że zdecydowałem się nabyć ich figurkę, ale zanim im zapłacę to  chciałbym czegoś więcej się o niej dowiedzieć.  Wyglądający na najstarszego z nich  odparł, że nie mają żadnej wiedzy na jej temat.  Kupili ją bo byli przekonani, iż sam szmaragd jest więcej wart niż chciał od nich właściciel owej figurki.  A do mnie przyszli ją sprzedać, gdyż słyszeli, że jestem znanym i uczciwym handlarzem tego typu rzeczami, a oni chcą wyjechać z Indii i potrzebują pieniędzy na podróż.

Jeszcze raz, udając wahanie i jakby nie dowierzając ich słowom, dokładnie obejrzałem posążek i zauważyłem, że swastyka jest lekko czerwonawa z ramionami wygiętymi nieznacznie na zewnątrz, a w środku każdego pola swastyki widnieje niewielka niebieskawa kropka.  Na spodzie figurki była następna malutka, ale odwrotna, czyli lewoskrętna swastyka.  Całość sprawiała niesamowite wrażenie i miałem odczucie, że owa figurka czasami ożywa i jakby na mnie spogląda. Ale to było tylko takie złudzenie.  W końcu poszedłem do sejfu po pieniądze i wypłaciłem Hindusom żądana przez nich kwotę.  Zabrałem posążek i schowałem go do mojego sejfu.  

Po paru miesiącach, z różnych źródeł, dowiedziałem się, że figurka nie przedstawia Buddy, ale Boga Śiwę.  Wiedziałem już dawno, że swastyka jest sanskryckim symbolem przynoszącym szczęście, czyli symbolem dobra i pomyślności, ale intrygowała mnie ta mała, odwrotna swastyka na spodzie figurki.  Okazało się, że ta lewoskrętna swastyka jest znakiem nocy i magii, a jednocześnie emblematem straszliwej bogini Kali, żony Śiwy.  Od jednego z hinduskich handlarzy starociami dowiedziałem się także, iż słyszał on o podobnej rzeźbie, która według jego wiedzy  została zrobiona na początku czternastego wieku, a do jej wykonania użyto  meteorytu, który w tamtym czasie został odnaleziony na północy Indii.  Z czego ten meteoryt się składał, z jakiego metalu lub kamienia tego nigdy nie określono.  A tym samym nie były i nie są znane właściwości i skład materiału z jakiego ten posążek wykonano.  Po dalszych, długich i żmudnych indagowaniach wielu  różnych osób, okazało się, iż podobnych figurek w całych Indiach jest tylko kilka, a wartość ich jest nie do oszacowania, gdyż się nimi nie handluje.  

Należą one do nielicznych, królewskich rodów  maharadżów i są  symbolem ich władzy, bogactwa i wszelkiej pomyślności.  Te niesamowite posążki są talizmanami rodów, które je posiadają i wszyscy członkowie owych rodów najszczerzej wierzą, że to im zawdzięczają swój byt na tym świecie, swoje zdrowie, swoje szczęście i wszystko to co posiadają zarówno w sferze ducha jak i materii.  Dlatego też wartość takiego posążka dla członka rodziny maharadżów, która od wielu pokoleń go posiada jest wprost nieoceniona.  To nie jest skarb jako wartość materialna, lecz raczej przedmiot kultu, wiary i nadziei.   To rzecz absolutnie bezcenna, konieczna i potrzebna rodowi tak samo jak potrzebne jest człowiekowi powietrze do oddychania.  To podstawowy element ich życia, ich wiary i ich trwania.

Wiele jeszcze innych rzeczy, opinii i faktów dowiedziałem się o tej figurce i coraz bardziej byłem zaskoczony tą wiedzą i coraz częściej zastanawiałem się jakim sposobem ta niesamowita figurka trafiła do rąk zwyczajnych  Hindusów.  Jak to możliwe, że mogli oni wejść w jej posiadanie w uczciwy sposób?  Szybko doszedłem do wniosku, że musiało się to stać na drodze przestępstwa.  Świadczyło o tym ich zachowanie, pośpiech, nieufność, tajemniczość oraz kwota jakiej zażądali za posążek.  W trakcie naszych kontaktów byli wyraźnie zdenerwowani i bardzo im zależało na szybkim otrzymaniu gotówki do ręki i to w dolarach.  Jak teraz o tym myślę to sam się zastanawiam dlaczego nie zwróciłem uwagi na to ich bardzo podejrzane zachowanie.  Na te ich rozbiegane oczy, na unikanie konkretnych odpowiedzi na moje pytania, ich ukradkowe spojrzenia między sobą, na dziwne i nietypowe postępowanie, czyli na ich wręcz zerową wiarygodność.  Jednak wówczas tak nie myślałem.  Może byłem zaślepiony niesamowitością przedmiotu, który mi oferowali, a może już ten przedmiot zaczął na mnie jakoś wpływać, a może były i inne powody?  Faktem jest, że zamiast zastanowić się nad tym co czynię, zamiast zebrać większą wiedzę lub zmusić sprzedawców do ujawnienia przynajmniej części prawdy, nie uczyniłem tego.  A wręcz przeciwnie ogarnęła mnie jakaś przemożna chęć posiadania tego posążka.  Czyż mogłem przewidzieć fatalne następstwa tego pożądania owej figurki?   Pewnie nie, lecz nie zmienia to faktu, iż owe wydarzenie odmieni, jak później pokazał to czas, całkowicie moje życie.  I to odmieni na złe, a nie na dobre.

Co prawda gdy na spokojnie analizowałem w jej trakcie przebieg całej transakcji to doszedłem do wniosku, iż ci trzej Hindusi sprawiali wrażenie jakby czegoś mocno się bali.   Pewnie grunt palił im się pod nogami, a wiedzieli, że żaden hinduski handlarz nie nabędzie takiego posążka dlatego przyszli do mnie. A zapewne zaraz po otrzymaniu pieniędzy wyjechali z Indii.  Takie i inne myśli mnie nachodziły, lecz, niestety żadne głębsze refleksje i wątpliwości mnie nie wdarły się do mojego zaślepionego umysłu.  I dopiero jak już od paru miesięcy posążek bezpiecznie spoczywał w mojej kasie pancernej to zaczęły mnie nachodzić wątpliwości o których przed chwilą wspominałem    I także  zaczynałem czuć jakiś niepokój i coraz częściej myślałem o tym zadziwiającym posążku.   Jednak w końcu postanowiłem na razie nic w tej materii nie robić.  Uznałem, że poczekam, a może ktoś będzie go szukał, albo może ktoś będzie chciał dyskretnie go ode mnie odkupić lub też wydarzy się jeszcze coś innego to wtedy zastanowię się co zrobić.  I tak figurka przeleżała u mnie ponad rok, a potem przyjechała z nami do Szwecji.  W tej masie różnych rzeczy, które przywieźliśmy, po dziesięciu latach pobytu w Indiach, nikt nie zwrócił uwagi na nieduży posążek, który z uwagi na swój kolor niczym się nie wyróżniał od całej masy podobnych rzeczy jakie wówczas przewoziłem.  Tym bardziej, że szmaragd zamalowałem farbą podobną do koloru figurki, czyli taką ciemno-stalową.   Zresztą ta figurka na pierwszy rzut oka nie czyni  jakiegoś imponującego, a nawet interesującego wrażenia.  Chociaż ma coś w sobie co przyciąga wzrok, lecz jest to coś nieokreślonego, jest to raczej jakieś trudne do sprecyzowania, oddziaływanie na podświadomość niż na zmysł estetyczny.   Dopiero, gdy się jej bliżej przyjrzymy, najlepiej przy pomocy lupy i w strumieniach silnego światła to dostrzeżemy jej niesamowite, intrygujące, wręcz zadziwiające, piękno.  Piękno unikatowe, niepowtarzalne, które w naszym umyśle od razu zaczyna tworzyć jakieś niesamowite fantastyczne obrazy z pogranicza rzeczywistości i fikcji.  Trudno określić co jest przyczyną takiego oddziaływania tego posążka na nasze zamysły, czy to niesamowity kosmiczny metal, z którego wykonano posążek, czy może kunszt i mistrzostwo artysty, który go stworzył, albo setki lat w czasie których służył on jednemu rodowi i w tym czasie w jego wnętrzu jest zaklęta została cała historia tej rodziny.  A może to coś zupełnie innego lub też te i inne rzeczy wspólnie.  W każdym razie posążek jest czymś najdziwniejszym ze wszystkich rzeczy jakie w życiu widziałem, a przecież widziałem naprawdę wiele.  

Przez parę lat, z uwagi na nawał rozlicznych spraw, a także z powodu kilku wyjazdów do Indii i innych krajów Dalekiego Wschodu w tym także trwającego prawie rok pobytu w Pakistanie, a także paru miesięcy we Wietnamie i Tajlandii, nie za bardzo miałem czas i możliwości interesowania się tą teraz moją,  niesamowitą figurką, która spoczywała sobie spokojnie w sejfie ulokowanym w naszym domu w Sztokholmie.  Czasami sobie pomyślałem o tym posążku, a nawet kilka razy na skutek nieokreślonego impulsu,  długo i dokładnie go oglądałem, gdy akurat byłem w Szwecji, ale to było wszystko co mnie przez te lata z nim tak naprawdę wiązało.  Figurka sobie spokojnie leżała, a ja żyłem swoim intensywnym życiem.   W tym okresie interesy szły mi jeszcze  wówczas całkiem dobrze, wszystko mi sprzyjało, a nawet próbowałem się ożenić.  

W Pakistanie poznałem moją rodaczkę, która pracowała w naszej ambasadzie i akurat do niej trafiłem z moim problemem związanym z przedłużeniem pobytu w tym kraju.  Spotykaliśmy się parę miesięcy i w tej oryginalnej scenerii owego  niesamowicie kontrastowego kraju, wszystko układało się nam wspaniale.   Niestety, gdy po powrocie zacząłem spotykać się z Ingrid w Sztokholmie, tak miała na imię moja narzeczona, której skończył się już kontrakt w Pakistańskiej ambasadzie, i gdy zaczęliśmy poważnie planować wspólną przyszłość  to sprawy zaczęły się komplikować.  Ingrid, gdy mnie bliżej poznała, gdy zobaczyła mój normalny dla mnie, ale nie dla niej, tryb życia, gdy zdała sobie sprawę z moich przyzwyczajeń i nałogów ukształtowanych podczas wieloletniego pobytu na Wschodzie to zaczęły ją nachodzić coraz większe wątpliwości dotyczące naszego dalszego wspólnego życia.  Zaczęła się bać o swoją pozycję i swoją przyszłość i po paru miesiącach, nasz tak obiecujący związek, z którym wiązałem tyle nadziei, normalnie się rozpadł.   

Poprzedni odcinek

Następny odcinek

 

Bydgoski wstyd - 16

Poniżej zdjęcie rzeźby umieszczonej na myślęcińskim stawie w pobliżu dawnej leśniczówki.  Ta rzeźba podlega regularnej ruinie już od ponad 30 lat, o czym zresztą pisałem już kilkakrotnie na tym moim blogu.

Nasuwa się w związku z tym co powyżej jednoznaczna refleksja - dlaczego tak się dzieje? 

Ja nie wiem, a może ktoś wie?

Zdjęcie wykonałem 22.05.2026 roku

                                                    Poprzedni post z tego cyklu

Kindżał - odcinek 7

Jak tak dzisiaj gdy o tym myślę spisując tamte wydarzenia to jestem przekonany, iż właśnie w tym momencie połączyły się losy Artura i Leszka, zresztą tak samo jak wcześniej, gdy rodzice Olafa wyrazili zgodę na jego hinduska eskapadę to połączyły się losy Artura i Olafa.  A stało się to dlatego, ponieważ  Olaf zaproponował mi, abym  z nim pojechał do Indii i pomógł mu w organizacji i działalności owej firmy.  Miałem dobrą opinię u swojego szefa, a i rodzicom Olafa wydawało się, że tak będzie pewniej i bezpieczniej dlatego zgodzili się także na finansowanie mojego pobytu przez ów rok w Indiach.  Oczywiście wyznaczyli limity wydatków, ale były to jak dla mnie kwoty znacznie przekraczające spodziewane potrzeby.  Mając przed sobą perspektywę rocznego pobytu w tym oryginalnym kraju i do tego pobytu  finansowanego przez innych, z wielka ochotą się na ten wyjazd zgodziłem.   Ojciec mnie oczywiście przestrzegał i prosił, a nawet żądał, abym nie wdawał się, jak on to nazywał, w awanturę z Olafem.  Zapewniał mnie o swoim poparciu i twierdził, że jestem na początku pięknej kariery w Szwecji.  Wielokrotnie mnie pytał po co mi tak wielkie ryzyko, po co stawiam całe swoje życie na tak niepewną kartę, a nawet mnie źle mówił o Olafie i jego wyczynach.   Kto jednak może przekonać młodego, wykształconego człowieka, bez żadnych zobowiązań i do tego posiadającego trochę gotówki, aby zrezygnował z rocznego darmowego pobytu w Indiach.  Słuchałem, kiwałem głową, przytakiwałem, a zrobiłem swoje.  

Może teraz opowiem panu trochę o Olafie, gdyż jego ujmujący sposób bycia,  umiejętność przekonywania, wzbudzający sympatię wygląd i inne pozytywne cechy, a także jego sytuacja rodzinna i materialna, sprawiły, iż dzisiaj gdy o tym myślę to jestem przekonany, że właśnie te rzeczy odegrały decydującą rolę w ostatecznym podjęciu decyzji o moim wyjeździe z nim do Indii.   W tamtym czasie Olaf  był bardzo przystojnym, pełnym osobistego uroku i pełnym wprost tryskającej z niego energii, młodym mężczyzną.  Był wysoki i szczupły miał bardzo wyrazistą  twarz z ostro zarysowanymi kościami policzkowymi i przenikliwe niebieskie oczy.   Całości wyglądu dopełniały jasno blond, gęste, lekko falującymi się włosy.  Wszyscy zgodnie uznawali go za bardzo przystojnego mężczyznę.   A jego uśmiech w tamtym czasie gdy go poznałem, był tak otwarty, taki zaraźliwy i  szczery, iż  każdego co się z nim zetknął, prawie od razu zniewalał.   Olaf miał szalone powodzenie u kobiet, a i z mężczyznami nieźle sobie radził.   Umiał z nimi  rozmawiać, wyczuwać ich nastroje i momentalnie się do nich dostosowywać.  Trafiał do ludzi zarówno swoimi argumentami jak i całą swoją osobowością.  A ludzie go po prostu lubili i lubili przebywać w jego towarzystwie.  Należał do tych nielicznych, którzy często tylko samą swoją obecnością wzbudzają zainteresowanie, szacunek, a czasami i podziw.  Z takim to nietuzinkowym człowiekiem zetknął mnie los już na początku mojej samodzielnej drogi życiowej i dzisiaj sam nie wiem czy to było dla mnie korzystne, czy nie.  Jednak obecnie  coraz częściej myślę, że lepiej byłoby dla mnie, gdybym nigdy Olafa nie poznał.  

Ale ja tutaj zaczynam snuć różne rozważania odbiegając od tematu, a do tego widzę, że szklaneczka pana jest pusta.  Pozwoli pan, że naleję jeszcze jednego drinka, proporcje zapamiętałem.   Nie, nie, proszę mówić tak jak do tej pory, to jest szalenie zajmujące i chętnie pana będę słuchać, niezależnie od tego jak długo to ma trwać, a co do drinka to proszę bardzo, z przyjemnością jeszcze wypiję.

Pan Artur nalał sobie i Leszkowi, upił łyk ze swojej szklaneczki po czym wrócił do swojej opowieści - wiosną 1984 roku, a konkretnie 25 kwietnia polecieliśmy samolotem ze Sztokholmu do Delhi.  Tam mieliśmy już zarezerwowany hotel i po paru dniach aklimatyzacji zaczęliśmy się rozglądać za dawnymi znajomymi Artura, za nowymi znajomymi i za nowymi okazjami.  Nie będę pana zanudzał szczegółami naszych działań, powiem tylko, że nasz pobyt w Indiach zamiast przewidywanego jednego roku, trwał aż dziesięć lat.   Już po roku kiedy to rodzina Olafa przestała przysyłać przekazy pieniężne, byliśmy na tyle mocni finansowo, że mogliśmy sami sobie zapewnić całkiem wygodne życie w Indiach.   

Po paru latach naszych wspólnych działań, gdzieś tak chyba po czwartym roku pobytu w Indiach Olaf zaczął wyjeżdżać do odległych miast tego ogromnego kraju, ja natomiast trzymałem się tylko dwóch miejsc czyli Bombaju i Delhi.  Tutaj poznałem wielu europejskich handlowców przyjeżdżających na miesiąc lub dwa na zakupy towarów do swoich firm.  Zawarłem z nimi szereg umów i dostarczałem im głównie meble i inne towary służące do wyposażenia mieszkań.  Interes kręcił się dobrze.  Zarabiałem sporo, ale coraz częściej zaczynałem mieć już dosyć Indii.  Z Olafem robiliśmy od czasu do czasu wspólne interesy jednak większość jego spraw była mi mało znana.  Mieszkaliśmy już wówczas osobno, w innych miastach i kontaktowaliśmy się raz na parę miesięcy.  

Pewnego dnia, gdy mijał dziesiąty rok pobytu w tym ciekawym, ale ogromnie uciążliwym, przynajmniej, jak dla mnie kraju, przyjechał do mnie Olaf i stanowczo oświadczył, że natychmiast wraca do Szwecji.  Ponieważ ja także coraz częściej o tym myślałem dlatego powiedziałem, że wracam z nim.   O tych dziesięciu latach spędzonych w Indiach napisać mógłbym parę książek.  Były to lata pełne ciężkiej pracy, pełne ciągle nowych pomysłów, zaskakujących zmian, lata ciekawe, lata spędzone w kompletnie egzotycznym kraju, w którym prawie wszystko było inne niż to co było moim doświadczeniem przed wyjazdem do Indii.  Pomimo powodzenia materialnego i poznania bardzo wielu wspaniałych, interesujących, a często i oryginalnych ludzi, nie był to jednak świat, w którym chciałbym żyć na stałe.  I tak sądzę, że za długo w nim przebywałem.  Dlatego też z wielką chęcią i zaangażowaniem polikwidowałem moje miejscowe firmy, sklepy i przedstawicielstwa, porozmawiałem z moimi ówczesnymi indyjskim kontrahentami o nowych zasadach współpracy, a potem spakowałem co się dało i kupiłem bilet na samolot.

Dlatego w połowie 1994 roku znaleźliśmy się znowu w Sztokholmie.   Tam nasze drogi się rozeszły na dobre i przez parę lat nie spotkałem Olafa, a nawet nie miałem od niego i o nim nawet najmniejszej wiadomości.  Ja nadal importowałem to samo z Indii co poprzednio, ale na dużo mniejszą skalę.  Kupiłem sobie niewielki dom na przedmieściach stolicy Szwecji.   Żyłem dostatnio i spokojnie.  Moi rodzice na samym początku polskich przemian wrócili do kraju.  Wyremontowali dom po dziadkach, ten, w którym teraz jesteśmy i rozpoczęli, jak to mówili, zmagania z polską demokracją.  Niewiele miałem z nimi kontaktów w ostatnich latach oprócz okazjonalnych telefonów i bardzo rzadkich listów.  A teraz mam do siebie wielki żal, że nie ujrzałem już nigdy mojego ojca.  W dwa lata po moim powrocie z Indii do Szwecji zachorował na raka i zmarł w ciągu miesiąca.  Nie byłem w stanie tego przewidzieć i gdy ja tylko ciągle się wybierałem go odwiedzić to on w tym czasie odszedł od nas na zawsze.  Wtedy też, na pogrzebie ojca, ostatni raz widziałem moją mamę.  Po roku od śmierci ojca odeszła cichutko, nic nikomu nie mówiąc.  Do dzisiaj nie wiem dlaczego zmarła.  Zawsze była okazem zdrowia.  Pewnie nie umiała sama żyć.  Po tej rodzinnej tragedii zacząłem zastanawiać się nad powrotem do Polski.  Kasy miałem sporo, a wspaniały dom w Podkowie wymagał ręki gospodarze.  Byłem jedynym spadkobiercą, a ze Szwecją oprócz moich interesów, niewiele mnie wiązało.  W końcu postanowiłem sprzedać mój szwedzki dom, zamknąć firmę i wrócić do mojego kraju.  Był to rok 1999 i pomyślałem sobie, że idzie nowy wiek to i ja muszę wszystko zmienić.  Dopinałem właśnie likwidację moich szwedzkich interesów, gdy skontaktował się ze mną telefonicznie Olaf.   Olaf, którego nie widziałem już od około pięciu lat, nic o sobie nie mówiąc,  poprosił o pilne spotkanie.   Byłem ogromnie zaskoczony i zdziwiony, ale to przecież jemu zawdzięczałem moją obecną pozycję, to on mi pomógł na początku indyjskiego startu i to wreszcie dzięki jego decyzji opuściłem ten kraj z czym nosiłem się od dawna, ale nie potrafiłem tego uczynić.   Dlatego też czułem się mocno zobowiązany do spotkania się z nim, a ponadto byłem ciekaw co u niego, jak żyje, jak sobie radzi?  

Poprzedni odcinek

Następny odcinek

Bydgoszcz ulica Długa, na jej zapleczu.

 

Zdjęcie wykonałem wczesną wiosną w 2019 roku.

Hiszpańskie wspomnienia

Może Ktoś pozna to miejsce?

Dla ułatwienia dodam, że to południowy skraj powszechnie znanej urbanizacji na Costa Blanca (Orihuela Costa) tuż w pobliżu (10 km) z granicą pomiędzy Valencią, a Murcją.

Była bydgoska gazeta.

Kiedyś w Bydgoszczy była taka popularna gazeta, ale już dawno jej nie ma i nie wiem dlaczego?

Przypominam:

Komora normo - baryczna w Osielsku przy ulicy Słonecznej

 Po paru latach od zaistnienia reklamy jak poniżej, nadal tutaj jesteśmy:

Jest to dla nas bardzo miłe, ale totalnie nie merkantylne.  Może czas to zmienić?  Totalne pozytywne skutki oddziaływania na nasz organizm w pełni potwierdzamy i nikt nam za owe potwierdzenia nie płaci  

A może zapłaci?

Kindżał - odcinek 6

I ponownie, jak dwa lata temu, po pierwszej wizycie Zdzisława w jego sklepie, Leszek przemyśliwał o co też może panu Arturowi chodzić.  I powtórnie wróciło do niego trochę nadziei.  Tej nadziei, która jeszcze tak niedawno prawie zupełnie  go opuściła.  Nie była to jednak taka ożywcza energia, którą wlał w niego ongiś Zdzisław, lecz coś znacznie mniejszego, ale także pobudzającego Leszka do bardziej pozytywnego, niż to miało ostatnio miejsce, patrzenia na otaczający go świat.  A może ów tajemniczy czarny klient chce mu zaproponować współpracę, a może ma jakąś inną pracę dla niego, a może chodzi o coś zupełnie nowego, nieznanego?  Parę dni Leszek głowił się nad tymi pytaniami i obmyślał jak postąpić, gdyby takie propozycje padły.  

Aż wreszcie nadeszła niedziela, a potem niedzielne popołudnie i piękny, czysty, lśniący aż do przesady, czarny Jaguar podjechał na sklepowy parking, gdzie Leszek już od dawna niecierpliwie czekał na swojego gościa.  Panowie przywitali się oficjalnie po czym Leszek wsiadł do tego wspaniałego samochodu, a już po pięciu minutach podjeżdżali do uroczej, przedwojennej  willi, otoczonej starym, bardzo zadbanym ogrodem.  Pan Artur zatrzymał samochód na podjeździe, na wprost wejścia do domu i powiedział - zapraszam do środka.  Po przekroczeniu wielkich dwuskrzydłowych, oczywiście czarnych, drzwi, Leszek wszedł do hallu i pierwsze co mu się rzuciło w oczy to posadzka ułożona z czarno-białych płytek, a potem niby dyskretnie się rozglądając zwrócił uwagę na czarno-białe ściany ozdobione paroma ciemnymi pejzażami oprawionymi w czarne ramy.  Z hallu przeszli na prawo do dużego salonu z taką samą posadzką i takimi samymi ścianami jak w poprzednim pomieszczeniu.  Na ścianach wisiały rzucające się w oczy wielkie grafiki z widokami przedwojennej Warszawy, a otaczały je cienkie czarne ramki z malutkimi złotymi szlaczkami.  W salonie w jego centralnym miejscu stał wielki czarny stół z dwunastoma czarnymi krzesłami, zaś w głębi stały dwie czarne, skórzane kanapy, jedna dwuosobowa, a druga trzyosobowa,  natomiast obok pięknego  kominka z czarnego kamienia królowały dwa wielkie, czarne klubowe fotele,  pomiędzy którymi stał na czterech oryginalnie wygiętych nogach, niewielki czarny stolik z laki.  Pan Artur zaprosił Leszka, aby usiadł na jednym z owych foteli i zapytał - czy ma pan chęć czegoś się napić może kawy lub herbaty, czy też jakieś wino, czy może whisky, koniak, albo wódkę?  Leszek odparł -wino najbardziej lubię pić do posiłków, a jestem już po dobrym obiedzie, koniak lubię do kawy, ale dla mnie za późno już na kawę, za whisky nie przepadam dlatego też poproszę czystą, najlepiej, jeśli można to z jakimś sokiem.  

Po chwili na czarnej tacy z takiej samej laki jak wspomniany stolik, gospodarz przyniósł dwie kryształowe szklanki oraz zmrożoną butelkę Smirnoffa Black, a w karafce sok z czarnej porzeczki i powiedział - proszę sobie nalać według własnego upodobania.  Leszek nalał   wódki do wysokości jednej trzeciej szklanki i uzupełnił do pełna schłodzonym sokiem.  Gospodarz uczynił podobnie, po czym usiadł, podniósł szklankę i powiedział - wypijmy za nasze spotkanie i za to co być może z niego wyniknie.  Panowie stuknęli się szklaneczkami i upili z nich po sporym łyku, po czym pan Artur powiedział - pewnie dziwi lub przynajmniej zaskakuje pana to nasze spotkanie co panie Leszku?  To prawda.  Jestem ogromnie zaskoczony.  Dlatego też na początek zanim przejdę do rzeczy czyli do powodu, dla którego pana zaprosiłem to pozwoli pan, że opowiem trochę o sobie, gdyż jest to, moim zdaniem niezbędne, aby  potem przedstawić panu moją propozycję.  Gdybym postąpił inaczej to ta moja propozycja może się wydać panu niepoważna lub może nawet śmieszna.  

Jak już wspomniałem większość mojego dorosłego życia spędziłem za granicami naszego pięknego kraju.  Tuż po ukończeniu Wydziału Budownictwa Politechniki Warszawskiej wyjechałem do Szwecji, gdzie od paru lat przebywał mój ojciec i to on mnie na ten wyjazd namówił.   Z wielkim przekonaniem mnie zapewniał, że będzie to dla mnie wielokrotnie korzystniejsze niż podjęcie nawet najlepszej pracy w kraju.  Zbiegło się to akurat z końcówką stanu wojennego, a jak wtedy było to sam pan wie.  Z ogromnym trudem i dzięki wielu zabiegom znajomych i rodziny, po pół roku od rozpoczęcia starań o wyjazd, uzyskałem paszport i wizę i pojechałem do tej Szwecji.  Tam początkowo pracowałem na budowie, najpierw jako robotnik, a po roku, jak dosyć dobrze opanowałem język to zostałem takim urzędnikiem od materiałów na budowie, a później majstrem nadzorującym pracę kilkunastu robotników.  Zarabiałem dobrze, a patrząc na pensje moich kolegów z którymi czasami rozmawiałem przez telefon, a paru nawet mnie w czasie swoich urlopów odwiedziło w Szwecji  to  moje pobory i to już jako robotnika budowlanego były kilkadziesiąt razy większe niż dobre polskie pensje moich kolegów.  Jak już powiedziałem powodziło mi się nieźle i zacząłem nawet sporo odkładać.  jednak z upływam czasu coraz bardziej nie podobało mi się to co robiłem.  Nie miałem żadnego zadowolenia, ani satysfakcji i nie widziałem siebie dalej w takim miejscu.  Szukałem innej pracy, ale nie miałem jeszcze obywatelstwa i o uzyskaniu dobrej pracy mogłem tylko pomarzyć. I tutaj, jak to w życiu bywa, pomógł mi przypadek.  Otóż pracując jako ów urzędnik budowlany poznałem brata  mojego szefa, który był dużo od niego młodszy i był moim rówieśnikiem.  Tak jak ja również i on, głównie na życzenie swojej rodziny,  przyuczał się do budowlanego fachu.  Po kolejnym roku znaliśmy się już dobrze.  Wytworzyła się pomiędzy nami więź wspólnego niezadowolenia i w rozmowach zaczęliśmy snuć inne, czasami bardzo śmiałe plany.  Już dobrze wiedzieliśmy, że te budowy to nie jest nasze miejsce w życiu.  Ten brat, mojego surowego, obowiązkowego i niesympatycznego szefa, którego rodzina chciała koniecznie ustatkować i okiełznać to był taki lekkoduch i obieżyświat.  Zamiast studiować i uczyć się budowlanego zawodu jak jego ojciec i brat to on podróżował po  różnych krajach próbując różnych zajęć i interesów. 

Jednak te jego interesy nie bardzo mu wychodziły i gdy rodzina przestała go finansować, uważając, iż czas, żeby sam zaczął na siebie zarabiać to musiał wrócić do Szwecji i tak zaczął pracę w firmie brata.  Ale już po paru miesiącach widać było, że to nie jest zajęcie dla niego.  Gdy się bliżej poznaliśmy to z wielkim zapałem i przekonaniem zaczął on opowiadać o stworzeniu  firmy w Indiach.   Firma miała sprowadzać do Szwecji hinduskie wyroby jubilerskie, szlachetne i półszlachetne kamienie i inne  podobne produkty.  Ten brat szefa  o którym tyle opowiadam nazywał się  Olaf Karlson i dalej, aby było prościej, będę o nim mówił Olaf.  Brat Olafa, a mój pracodawca czyli Thomas Karlson był majętnym człowiekiem, a ponadto rodzice obu braci także byli bardzo zamożnymi ludźmi.  Początkowo nawet nie chcieli słuchać o tym egzotycznym handlu, na który głównie oni musieliby na początek wyłożyć pieniądze. Po prawie rok trwających przekonujących i emocjonalnych namowach brat Olafa i jego rodzice przychylili się wreszcie do jego pomysłu.  Widząc nieskuteczność swoich prób uczynienia z Olafa przedsiębiorcy budowlanego zdecydowali się zainwestować w ten hinduski biznes.    Na początek nie miała to być dla nich wielka kwota.   Olaf miał pojechać przynajmniej na rok do Indii, rozeznać się na miejscu co i jak, a potem wrócić do Szwecji z konkretnym planem i konkretnymi propozycjami.  Olaf w jednej ze swoich poprzednich podróży już raz przebywał parę miesięcy w Indiach, poznał trochę kraj i ludzi, poczynił pewne znajomości i był pewien, że te doświadczenia pomogą mu odnieść sukces.  Bardzo był do tego przekonany i nawet trochę zaraził tym optymizmem, wiarą i przekonaniem swoich rodziców, ale brat do końca został nieufny i bez przerwy go ostrzegał przed takim, jak to mówił, awanturniczym i ryzykownym życiem.   Olaf zaś odwrotnie nieodmiennie twierdził, że to jest świetny interes.  

Ale, ale panie Leszku, pozwoli pan, że będę się do pana tak zwracał, ja tutaj tak szczegółowo opowiadam, a może to pana wcale nie interesuje, co?  Ależ nie, wprost przeciwnie to co pan mówi jest dla mnie bardzo zajmujące, proszę opowiadać tak długo i tak szczegółowo jak pan uważa, mnie to ogromnie ciekawi – odpowiedział Leszek. 

Poprzedni odcinek z tego cyklu

Następny odcinek