Moi rodzice.

 

Zdjęcie wykonałem w Wągrowcu 15.10.2000 roku. Imieniny mojej mamy.

Aktualny komentarz polityczny.

 Posłuchałem pana Marka Wocha https://www.youtube.com/watch?v=GE-nzlPIuiU   i pod tym wywiadem zamieściłem swój komentarz:

Poniżej ów komentarz:

Pan Woch dobrze mówi, ale w polityce nie wystarczy mieć rację, ale trzeba mieć siłę, aby swoje racje wprowadzić w czyn (nijaki Niccollo). Ten czyn to ogłupienie większości elektoratu, aby was wybrała. A tutaj to demagogia, populizm, bezczelność (nijaki Czaczkowski) i wszelkie inne formy uwodzenia tak zwanego elektoratu. Zdrowy rozsądek zanika w owym procesie uwodzenia, a decydują jednostki. Cała historia ludzkości to namiętności indywidualnych natur (Niccollo). Zaś owi wielcy w owych sprawach wielkich, są tacy sami jak w swoich sprawach zwyczajnych, indywidualnych, codziennych. Krótko mówiąc to lider (zły jak tusk) lub dobry jak Morawiecki, decydują za nas i o nas. Ludzie niestety są w swojej większości tak głupi, że dają się uwodzić bo zawsze bardziej wierzą w to o czym są przekonani, a nie w to co naprawdę jest.

Poprzedni post z tego cyklu

Przypominam - 52

Przypominam moje życzenia jakie składałem czytelnikom mojego bloga na koniec 2013 roku, czyli 12 lat temu.  Moim zdaniem wszystkie są aktualne i niezrealizowane.

Jeżeli ktoś się pokusi przeczytać te niespełnione obietnice to proszę o komentarz.

Niespełnione obietnice

Poprzedni post z tego cyklu

Kindżał - prolog - część 1

Dziesięć lat temu miałem dziwny sen, a najdziwniejsze jest to, że ten sen trwał podczas dwóch kolejnych nocy i wszystko w nim było spójne i logiczne, a przecież zazwyczaj sny takie nie są, a ten sen lub raczej dwa sny, takie były.

Treść tego snu posłużyła mi jako fabuła do napisania książki, której dałem tytuł "Kindżał".

Poniżej pierwsza część prologu, w którym zapoznajemy się z głównym bohaterem tej opowieści.

Po prologu zacznie się akcja powieści.

Kindżał - Prolog

Na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Leszek Marcinkowski był blisko czołówki ówczesnych bydgoskich biznesmenów. O jego sukcesach można było przeczytać w lokalnej prasie, albo dowiedzieć się na licznych spotkaniach gildii kupieckiej, lub w  innych, powstających wówczas, organizacjach skupiających różnych   przedsiębiorców.   Przedsiębiorców, którzy bardzo licznie odradzali się w tej nowej polskiej demokracji.  Już od  końca lat osiemdziesiątych Leszek był współwłaścicielem  sporych, jak na tamte czasy prywatnych firm.  Były one dobrze rozpoznawalne na lokalnym rynku.   Miały silną pozycję w branży budowlanej i handlowej.   Leszkowi wówczas wiodło się naprawdę świetnie.  Dysponował prawie wszystkim o czym marzył normalny człowiek w ówczesnej polskiej  rzeczywistości.  I do tego był przed czterdziestką i cały świat w jego wyobrażeniu, stał przed nim otworem.  Miał wspaniałą żonę i jeszcze wspanialszą córkę.  Miał szeroki krąg znajomych, z którymi często i to w najróżniejszych okolicznościach, miło i ciekawie spędzał wiele czasu.   To doborowe grono składające się głównie z przyjaciół ze studiów jego i jego żony oraz najbliższych duchem i miejscem zamieszkania, sąsiadów, spotykało się regularnie na licznych  imieninach, urodzinach i rocznicach. A także organizowali wspólnie bale przebierańców,  grzybobrania, albo wyjazdy pod namiot na Kaszuby, nad Zalew Koronowski lub w Bory Tucholskie.  Miał też  rodzinę mieszkającą we Wrocławiu i Poznaniu oraz we wielkopolskim mieście, z którego pochodził.  Wszędzie jeździł swoim nowiutkim samochodem kupionym w Pewexie (to były tak zwane sklepu eksportu wewnętrznego, gdzie płacić można było tylko dolarami) za absurdalną jak na owe czasy kwotę wynoszącą kilkaset tamtych przeciętnych pensji.   Z przyjaciółmi spędzał także  liczne wspaniałe wieczory, grywając z nimi w brydża, gadając godzinami o życiu i polityce.  Wówczas zaczął także często grywać w tenisa i w piłkę nożną, latem na korcie i boisku, a zimą na sali.    Miał także swój jacht.  Nie był on zbyt luksusowy, ale był świetny.  To była   żaglówka klasy Venus, zbudowana przez szkutnika z Koronowa na indywidualne zamówienie Leszka.  Dzięki protekcji kolegi z technikum stała ona przy bojce w renomowanym klubie żeglarskim, w Romanowie nad Zalewem Koronowskim. 

 Wraz z żoną mieli piękne mieszkanie na Osiedlu Leśnym  A to najlepsze bydgoskie osiedle.  Stąd blisko na stadion Zawiszy, a Leszek był wielkim miłośnikiem piłki nożnej. Dobry dojazd do jeziora w Borównie i nad Zalew Koronowski i  oczywiście blisko do największego miejskiego parku w Polsce, czyli do Myślęcinka, a także blisko do okolicznych lasów które w sezonie były pełne grzybów.  

W tym czasie Leszek zaczął działać nie tylko we wspomnianych organizacjach biznesowych, ale także w partii politycznej.   A nawet po paru latach został w tamtym czasie szefem struktur wojewódzkich  współrządzącej wówczas partii.  Poznał osobiście wielu liderów partyjnych, ministrów i sporo  innych znaczących oraz popularnych osób.    Pijał z nimi wódkę i prowadził ożywione dyskusje na rozmaite tematy, a nawet zdarzało się, że pomagał tym wielkim, żyrując im kredyt na zakup samochodu lub kojarząc różne osoby między sobą dla ich wzajemnej korzyści, a dla swojej, jak się później okazało, straty.   Miał wówczas w sobie ogromne pokłady energii, świetne zdrowie i przeważnie dobry humor. 

Niestety Leszek bywał także łatwowierny, naiwny i prostoduszny.  A do tego sądził, a nawet był przekonany, że inni są tacy sami, albo przynajmniej bardzo podobni.   Zresztą miał podstawy tak sądzić, gdyż otaczający go znajomi i przyjaciele w dużym stopniu posiadali podobne cechy.  Dlatego też nowym  kolegom partyjnym i biznesowym Leszek opowiadał o swoich przemyśleniach, o swoich poglądach i przekonaniach, wierząc, że tak działając, czyni dobrze i, że oni mają takie same intencje jak on. Pomimo swojej otwartości wobec innych i tej wspomnianej łatwowierności, z której nie zdawał sobie wówczas zupełnie sprawy,  wiodło się Leszkowi bardzo dobrze.  I pewnie dalej by tak było, gdyby potrafił w porę zrozumieć swoje błędy.  Jednak z  przykrością trzeba stwierdzić, że Leszek należał do tych osób, które zawsze i wszędzie chcą postępować otwarcie, prosto i zgodnie ze swoim przekonaniem i przyjętymi zasadami, a jak doskonale wiemy nie jest to najlepsza droga do sukcesu, a raczej wręcz przeciwnie.  Jak mówi znane przysłowie: „Kto ust swych nie strzeże ten zagraża sam sobie”  O tym, że tak jest naprawdę Leszek  miał się niebawem przekonać.  I tak, pewnie tylko dzięki wielkiemu zamieszaniu przy zmianie ustroju i wielkiemu wymieszaniu pomiędzy starymi, a nowymi elitami, udawało się Leszkowi przeżyć dostatnio tak wiele lat

Okres przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych minionego wieku, sprzyjał osobom takim jak Leszek, osobom przedsiębiorczym, aktywnym, mającym swoje zdanie oraz odwagę, chęci i energię do działania.  Niestety już w pierwszych latach dziewięćdziesiątych, zaczęło się to gwałtownie zmieniać.  Logika, zdrowy rozsądek, odpowiedzialność, doświadczenie i prawdziwa aktywność, zastąpione zostały cwaniactwem, pazernością, kumoterstwem i kolesiostwem, przekupstwem i powszechną korupcją.   Zaczął królować spryt, czyli lichy rodzaj rozumu, który sprytnym ludziom każe postępować, niezależnie od wszystkiego, tylko w taki sposób, który przynosi im od razu duże korzyści, daje natychmiastowe efekty i pozwala, po plecach i głowach innych, wspinać się coraz wyżej i wyżej, nie oglądając się na nic.  A najlepsze lub najgorsze, zależnie od punktu patrzenia, w tym sprycie jest to, iż takiego prawdziwie sprytnego postępowania nie można się nauczyć, z tym po prostu trzeba się urodzić.   Natomiast odwrotnie - rzetelna praca, budowanie od podstaw, sumienność, dotrzymywanie słowa, przestrzeganie prawa i przepisów oraz zawartych umów, a także wiele, wiele innych tego typu, postaw, które powinny cechować prawdziwego przedsiębiorcę, stały się przeważnie tylko pustymi słowami, którymi wszędzie i zawsze górnolotnie szafowano, a postępowano zupełnie odwrotnie.  

Dżem - 1

 Polecam i proszę o zrozumienie.

Dżem

Niespotykana obecnie autentyczność.

Dwie manifestacje,

Pierwsza to SDM ( Stare Dobre Małżeństwo (Grzegorz Myszkowski - lider), a druga piosenka to nostalgiczna Magda Umer.

 Pierwsza - SDM

Druga - Magda

Manifestacje mojego postrzegania piękna.

Minione chwile - 51

Fragment deptaka  pomiędzy Playa Cabo Roig, a Playa Capitan, cztery lata temu.  Obecnie jest tutaj  bardziej bezpiecznie (barierki i oświetlenie)

 Dzisiaj już ten deptak wygląda inaczej. 

Poprzedni post z tego cyklu

Tak było. Playa Flamenca.

 Marzec 2019 rok  Playa Flamenca 

Udawałem murzyna

Ponad 9 lat temu tak jak "bohater" z GW (Hugo jakiś tam) również udawałem murzyna i również mnie nikt nie zaczepił chociaż było to trzy tysiące kilometrów od miejsca, gdzie ów redaktor prowokował Polaków.

Hugo

Alicante

Poniższe zdjęcie wykonałem w grudniu 2024 roku.  

Naprawdę tutaj jest wówczas tak jak widać na poniższym zdjęciu.

Trzydzieści lat temu w Bydgoszczy.

Przedstawiam dowód na teorię ocieplenia klimatu, o której to teorii lewacy bredzą bez końca.

Poniżej bydgoski styczeń roku 1996 i widok zamarzniętej wówczas Brdy.

A przecież później Brda już nigdy zimą nie zamarzła.

To jest na pewno (pisane osobno) dowód owego ocieplenia.

Moja córka na tle zamarzniętej Brdy

Dzisiaj na plaży w Cabo Roig

Dzisiejszego popołudnia obejrzałem i wysłuchałem na plaży w Cabo Roig hiszpańskiego tria.  Grali piękną hiszpańską muzykę.

Bardzo mi się ten występ podobał.

Poniżej minutowy filmik z tego swoistego koncertu:

Przypominam - 51

Kiedyś w Bydgoszczy było wiele zakładów produkujących powszechnie znane produkty w całej Polsce.

Poniżej link do wpisu na moim blogu z 2012 roku, który o tym przypomina.

Dawna bydgoska świetność

Niestety obecnie został tylko toruński satrapa, który przydziela kasę z UE tylko do swojego miasta.

Poprzedni post z tego cyklu

Przypominam - 50

Przypominam jak naprawdę kształtowała się III RP.  Raczej nie było to prawe i moralne, ale raczej przede wszystkim merkantylne i nieuczciwe.  W poniższym linku taki mały przykład owych praktyk.

A czy ktoś kiedyś to rozliczy i ukarze tych ewidentnych przestępców i normalnych złodziei?  Nie sądzę.

Niestety tak powstała obecna tak zwana polska szlachta.  Ale cóż to za szlachta, która powstała na ewidentnych przestępstwach i na normalnym złodziejstwie, które to cechy przekazują swoim potomkom, którzy z kolei mienią się wielkimi biznesmenami. 

Szkoda naszej Polski dla takich oszustów.

Przypominający post

Poprzedni post z tego cyklu

Widok z okna wczesną wiosną 2015 roku

Tej wiosny przeprowadziliśmy się z domu w Niemczu do mieszkania w Maksymilianowie.

Poniżej jedno z pierwszych zdjęć jakie wykonałem z tarasu naszego nowego mieszkania.

                                     Teraz jest tutaj zupełnie inaczej.

Widok z okna.

Widok z okna mojej obecnej sypialni o godzinie 13.05., 01.01. 2026 roku. 

ŻYCZĘ wszystkim czytelnikom mojego bloga tyle Słońca każdego dnia w tym nowym 2026 roku.

Życzenia świąteczne i noworoczne.

ŻYCZĘ zdrowych, wesołych, bogatych i pełnych miłości Świąt Bożego Narodzenia. 

ŻYCZĘ  także świąt pełnych akceptacji tego co jest nam w życiu dane.  Życzę  cieszeniu się z każdej z chwil bo przecież nasze szczęście uwija sobie gniazdko w powodzi codzienności.

ŻYCZĘ  również ciekawych i różnorakich prezentów, i to nie tylko tych materialnych.  

Życzę także wszystkim czytelnikom mojego bloga TEGO CZEGO SAMI SOBIE ŻYCZĄ.

Życzę także Wszystkiego Najlepszego, a zdrowia przede wszystkim, na ten nowy 2026 rok.  Rok konia ognistego.

Poniżej nasza hiszpańska choinka (wykonana przez Ludmiłę z bambusa) oraz kilka zdjęć bogatego i inspirującego żłobka w San Pedro del Pinatar

Szkolne wspomnienia - 12

 W internacie Technikum Kolejowego (Warszawska 25) jesienią 1970 roku.

Tacy wówczas byliśmy.

                        Poprzedni post z tego cyklu.

Kwintesencja poranka socjalistycznej niedzieli.

Poniższe zdjęcie jest z jednym z kilku najlepszych zdjęć jakie uczyniłem w całym moim życiu.   A od 1976 roku przynajmniej raz w miesiącu  wykonywałem zdjęcia z jednego filmu - 36 klatek.

A  bywało, że i więcej.  Chodziłem z aparatem FED-4 (równowartość jednej ówczesnej mojej pensji) i fotografowałem.  Dzisiaj wiem, że należało fotografować więcej ogółów, a mniej szczegółów, ale wtedy tego nie wiedziałem.

Dzisiaj wiem, że to najlepsze moje zdjęcie.

Zdjęcie wykonałem we wrześniu 1980 roku, na ulicy Bielickiej - róg z Konopną, na bydgoskim Szwederowie.

 

Jest jeszcze gorzej niż pisałem przed laty.

 Handel jest podstawą zamożności narodów, a my ten handel oddaliśmy naszym wrogom, którzy codziennie zarabiają na nas miliony euro.  Oni się bogacą, a my biedniejemy.

Pisałem o tym na tym moim blogu wielokrotnie.

Dzisiaj przypominam mój wpis z 2016 roku.

Było źle, jest jeszcze gorzej.

Sprzedany za łapówki polski handel

Odrobina najnowszej historii Bydgoszczy - 79

 Jedno spojrzenie sprzed lat na jeden z fragmentów najbardziej dziwacznego bydgoskiego skrzyżowania (Szwederowo).

                                       Poprzedni post z tego cyklu

Szkolne wspomnienia - 11

Trzecia klasa Technikum Kolejowego w Bydgoszczy, wydział budowy dróg i mostów.  Jesień 1969  rok. 

Lekcja chemii u profesora Czesława Bukowskiego, ale dla sporej grupy uczniów to odpoczynek po parogodzinnym meczu piłkarskim na stadionie Brdy w Bydgoszczy. 

Co jest panowie - pyta pan Czesław?  A wielu z owych nich, mówi, że są zmęczeni.  Lekcje zaczynały się od 13.10., a od 10.30 "panowie" czasami kopali piłkę na wspomnianym stadionie.

                                      Poprzedni post z tego cyklu

Kolejny raz przypominam bo moim zdaniem naprawdę warto to przypominać. Tak było. Leszek odcinek - 1

 

Leszek - prawdziwa historia życia - odcinek 1

Dzisiaj, po prawie dwóch latach istnienia tego bloga, zaczynam pisać na nim historię życia mojego przyjaciela Leszka. Przymierzałem się od lat do jej opisania, ale zawsze coś mnie wstrzymywało.  Zawsze miałem wątpliwości czy warto?  Czy to kogoś zainteresuje?  Czy to w ogóle ma sens?  Teraz mając swojego bloga, na którego zagląda czasami po kilkaset czytelników w ciągu doby, postanowiłem podjąć się opisania tej historii i zamieszczania kolejnych odcinków tej opowieści na moim blogu. 

 Mało, a nawet rzekłbym, że  prawie wcale, nie spotykamy obiektywnych, rzetelnych i uczciwych opisów naszej współczesnej rzeczywistości, a przede wszystkim tej rzeczywistości dotyczącej okresu naszej współczesnej "demokracji", czyli czasów po 1989 roku.   Tych czasów rodzącego się polskiego kapitalizmu, sposobów jego powstawania, mechanizmów nim rządzących, ludzi o tym decydujących i innych wszelakich zjawiskach, zdarzeniach, ocenach i faktach.   Jednak, aby ów czas opisać, aby opisać owe mechanizmy, a także opisać losy naszego bohatera na ich tle, rozpocząć trzeba od samego początku, należy rozpocząć tą historię od dnia narodzin naszego bohatera, a potem kontynuować ją aż do chwili obecnej.  

Ewentualnych czytelników bardzo proszę o wyrozumiałość.  Zazwyczaj jest tak, że jak ktoś ma talent literacki to nie znajduje się w centrum wydarzeń, które później opisuje, a także zazwyczaj jak ktoś znajduje się w centrum owych wydarzeń i bierze w nich czynny udział to bardzo rzadko ma talent literacki.  

Wszystkiego co będę tutaj opisywał byłem naocznym świadkiem i chociaż nie miałem tak, moim zdaniem, barwnego życia jak opisywany tutaj pan Leszek to jednak we większości tego co będę przedstawiał, brałem udział lub też mam relacje, jak to się zwykło mówić, z pierwszej ręki.

Takim człowiek jest i będzie po zakończeniu swojej ziemskiej drogi, jakim go inni widzą za jego życia i jakim go po nim zapamiętają. Jednak, aby pozostało coś więcej obok kilku ulotnych wspomnień, wrażeń i okruchów wspólnych lub zasłyszanych przeżyć, warto zapisać z przeznaczeniem dla bliskich, a może także i dla niektórych innych, swoją historie, swoje przeżycia, przynajmniej część swoich przemyśleń i refleksji życiowych oraz doświadczeń i zdobytych mądrości, a także przeżytych niepowodzeń, klęsk i rozczarowań, z których to głównie składa się ludzkie życie.  Z tego też powodu zabieram się za trud opisania życia osoby mi bliskiej, z którą przeplatają się także moje losy.  

Moim zdaniem pisząc o kimś trzeba przede wszystkim kierować się potrzebą zrozumienia tego kogoś.  Trzeba kierować się przedstawieniem go z różnych stron i różnych jego oblicz. Należy zrozumieć jego uczucia, pasje i zainteresowania.  Należy się starać, aby był to obraz w miarę rzeczywisty, obiektywny, normalny.  Ale czy to jest możliwe?  Czy możliwe jest przedstawienie kogoś w formie obiektywnej prawdy?  Czy też bardziej jest to wyobrażenie tego kogoś i jego przeżyć, a także wszystkiego co go otacza lub otaczało?  Łatwo opisać jakieś zdarzenia, zapamiętane widoki, rzeczy, ubiory, krajobrazy, fakty i dokumenty, ale jak opisać uczucia, namiętności, zapomnienia, nieodpartą potrzebę bycia z kimś, albo wielką niechęć do innych?

Dlatego też to wszystko co będzie napisane o życiu Leszka to, z jednej strony będą fakty i rzeczy oczywiste, a z drugiej będą uczucia i inne imponderabilia, a także autorska wizja rzeczywistości, pewnie nie zawsze zupełnie prawdziwa i obiektywna, gdyż dwie osoby przeżywające to samo zdarzenie, często zapamiętują je trochę, a czasami całkiem inaczej, zaś najrzadziej tak samo.   

Z góry proszę o wybaczenie mi wszelkich potknięć, błędów i pomyłek. Proszę także o wyrozumiałość dla nieudolności mojego języka, a także dla innych zauważonych nieprawidłowości. 


Odcinek 1

Leszek urodził się siedem lat po wojnie, w piękny wrześniowy czwartek o godzinie osiemnastej z minutami i ten fakt, jak twierdzą zwolennicy teorii o przemożnym wpływie znaków zodiaku na życie ludzkie, zdeterminował jego przyszłość, charakter i inne cechy osobiste oraz społeczne.  Urodził się w pięknym powiatowym mieście na północy Wielkopolski.  W mieście trzech rzek i trzech jezior, otoczonym pięknymi lasami i z ponad 650-letnią tradycją miejską.

Sięgając do swojego dzieciństwa, do najstarszych obrazów, które na stałe zanotowała jego pamięć, widzi kilka zdarzeń z drugiej połowy lat pięćdziesiątych ubiegłego wielu.  Najpierw wyłania mu się z pamięci Boże Narodzenie 1957 roku.  Jest pierwszy dzień świąt, piękna słoneczna, ale mroźna pogoda, cały świat zasypany śniegiem, a tego śniegu jest znacznie więcej niż na pół metra.   Wszyscy czyli Leszek jego rodzice i dwie siostry, jedna o dwa lata starsza, a druga o dwa lata młodsza, siedzą przy stole, przy świątecznym obiedzie.  Obiad taki jak w święta ( nie to co dzisiaj) zdarzał się tylko dwa razy w roku  czyli na Boże Narodzenie i na Wielkanoc.  Zapach i smak tamtych potraw, jakże różnych od codziennego jedzenia, Leszek czuje do dzisiaj.  I ta prawdziwa, wielka choinka, której ozdoby zachowały się we wszystkich szczegółach, w jego pamięci. Pamięta dokładnie wzory na wszystkich bombkach.  I te z kominiarzem i drabiną, i te w kwiatki, i te błyszczące dwukolorowe z dwoma wgłębieniami, a także przysiadające na gałązkach metalowe ptaszki z cudacznymi ogonami z różnokolorowych piórek, wielokolorowe papierowe łańcuchy, wata imitująca śnieg, lameta oraz kolorowe kręcone świeczki zatknięte w specjalnych metalowych uchwytach przymocowane żabkami do gałązek choinki.  Te świeczki mama zapalała tylko w czasie Wigilii i podczas wieczornego śpiewania kolęd, a i tak cały czas trzeba było mocno uważać, aby się od nich nie zapaliła choinka.  Cóż może być jednak cudowniejszego od migotliwych świeczek, rozjaśniających mrok wieczoru.  Świeczek, których drgające światło odbijało się w bombkach i innych choinkowych ozdobach, podczas wspólnego śpiewania "Bóg się rodzi" i wielu innych kolęd.  A w te święta Leszek miał szczególny powód do szczęścia - dostał swój pierwszy i jedyny w całym swoim dzieciństwie, jak się później okazało, spory samochód na sprężynę, nakręcany malutkim kluczykiem. Był to żółty, amerykański samochodzik osobowy, który ojciec pracując w Poznaniu, gdzieś okazyjnie kupił. Radość Leszka była ogromna, a jego szczęście niebywałe i pewnie stąd tak dobrze zapamiętał tamte święta i wszelkie związane z nimi szczegóły.

Po obiedzie cała trójka, mocno opatulona, biegnie na podwórko, na sanki.  Na tym podwórku w wysokim śniegu porobione są tylko ścieżki do pompy i do budynków gospodarczych, ale rodzeństwo brnie w kopnym śniegu na górkę czyli parometrowe wzniesienie, mające ze dwadzieścia metrów długości opadające w stronę ogrodu.  Tam najpierw sankami ustawionymi  w poprzek robią sobie, ubijając śnieg, miejsce do zjeżdżania, a potem długo i zawzięcie zjeżdżają kłócąc się kto ma siedzieć pierwszy, kto ma teraz zjeżdżać sam i jak, czy na siedząco, czy na stojąco, a może na klęcząco, albo na pilota (z deską lub drugimi sankami w poprzek).  Później obowiązkowa walka na śniegowe kule, przewracanie się na głęboki śnieg, kulanie w nim, aż w końcu mama woła do domu.  A tam czeka gorąca herbata, makowiec,  placek z kruszonką, babka drożdżowa, rogaliki i pączki - tyle dobra na raz.  Po spałaszowaniu niesamowitych ilości tych świątecznych pyszności, znowu cała rodzina zasiada podczas gęstniejącego już za oknem mroku, przy choince z zapalonymi świeczkami i ponad godzinę śpiewa kolędy.  Później znowu świąteczna kolacja i spać.  A przed snem mama przez kolejną godzinę czyta im książki na głos.  Najpierw te dziecięce z cyklu "Poczytaj mi mamo", typu "Stefek Burczymucha", czy "Wspólnymi siłami", albo "Rzepkę", a potem już długie i ogromnie zajmujące, bajki z różnych stron świata.   Jeszcze przed zaśnięciem Leszek widzi w swojej wyobraźni wspomnienia z minionego dnia.   Widzi swoją starszą siostrę w płaszczyku w jodełkę, wełnianych pończochach  i wysokich sznurowanych butach, z długim, czarnym warkoczem i okrągłą buzią.  Widzi swoją młodszą siostrę ubraną podobnie, lecz znacznie mniejszą, z krótkimi włosami i jeszcze bardziej okrągłą buzią i która widząc zimowego ptaszka, zamiast wróbel,  mówi "grubel".  A potem zasypia i tak kończy się ten szczególnie szczęśliwy dzień jego dzieciństwa.

Byliśmy w Toledo

W minioną środę i czwartek razem z Grażyną i Piotrem, naszymi przyjaciółmi z Krakowa, zwiedzaliśmy Toledo.   450 kilometrów przejechaliśmy w cztery i pół godziny w dodatku z pół godzinnym postojem.  Po dwunastej byliśmy na miejscu i zakwaterowaliśmy się w hotelu w samym centrum Toledo, tuż obok zamku.

Toledo to dawna stolica Hiszpanii i na każdym kroku pełno tutaj zabytków i pięknych widoków. My zwiedziliśmy jedną z największych katedr w Europie, a potem do muzeum z obrazami El Greco.  Coś niesamowitego.   Później punkty widokowe, kawa, marcepany, uliczki, sklepy.  Wreszcie usiedliśmy w małej restauracji i zjedliśmy zupę kastylijską popijając ją lokalnym winem.  Potem wielka porcja frytek na świątecznym jarmarku i pizza u Palestyńczyka.

Około dwudziestej pierwszej dotarliśmy zmęczeni, ale bardzo zadowoleni do naszego hotelu.

Następnego ranka o godzinie dziewiątej wspaniałe śniadanie w pięknej historycznej piwnicy.  

Po śniadaniu dalsze zwiedzanie i zakupy drobnych pamiątek.

Cudowne chwile, cudowne miejsce i wspaniałe towarzystwo.

Poniżej kilkanaście zdjęć z pobytu w Toledo:

 

Po prostu bądź - Manam.

 Kora w jednym z najlepszych swoich przebojów i do tego, moim zdaniem, wartym refleksji.

https://www.youtube.com/watch?v=hIlJrDTv2kI&list=RDVpGrkArV2EY&index=3

I tak dla równowagi Dżem:

W życiu ważne są tylko chwile

Genialna muzyka z Italii

Zawsze warto posłuchać czegoś innego niż tylko tej wszechobecnej muzycznej anglojęzycznej sieczki:

włoska muzyka.

Monika i Eros

 

I znowu w Hiszpanii.

Wczoraj lotem z Bydgoszczy po 3 godzinach i piętnastu minutach znalazłem się w Alicante.  Na lotnisko taxi ekspres (prawie równowartość biletu lotniczego).  Z lotniska odebrali mnie moi świetni znajomi z miasta Łodzi i już po kolejnych czterdziestu minutach byliśmy u celu czyli w Cabo Roig.

Cała podróż trwała około cztery i pół godziny.

A dzisiaj gdy wstałem około godziny jedenastej (do Cabo dotarliśmy około 23) to wyszedłem na taras i wykonałem cztery poniższe zdjęcia:

Zdjęcie z okna sypialni

 

zdjęcie z tarasu

Widok z deptaka przylegającego do posesji, w której mieszkam.

Widok z drugiej sypialni (godzina 17.15)

 

Dzisiaj był piękny słoneczny dzień, chociaż stosunkowo chłodny bo tylko 16 stopni, ale Słońce nieźle przypiekało, gdy się wystawiło twarz ku Niemu.

Piękna Bydgoszcz - Smukała.

 Smukała to, moim zdaniem, najpiękniejsza dzielnica Bydgoszczy, a pewnie i najpiękniejsza dzielnica tego dziwacznego województwa, którym zarządza autokratycznie nijaki prezes czyli śmieszny toruński, samodzierżawca zwany marszałkiem. 

Minione chwile - 50 - hiszpańskie wspomnienia - grudzień 2015 roku.

 Avenida del Cabo. W domu naszych przyjaciół - Ewy i Krzysztofa.

                                        Poprzedni post z tego cyklu

Minione chwile 49 - tak było

Pewnie już mało kto pamięta te czasy. To były czasy niesamowite. Liczni, głównie cwaniacy, bogacili się ponad wszelką miarę, a ci uczciwi, stopniowo upadali.

Ja przez jakiś (powiedzmy 10 lat) czas należałem do tych pierwszych, ale niestety, z czasem moja głupota,  skierowała mnie do tej drugiej grupy.

Tylko tak przypominam jak wówczas można było się wzbogacić.  To oczywisty sarkazm.  Bo podstawą obecnych fortun była tak zwana prywatyzacja lub wysługiwanie się zachodnim nabywcom naszych aktywów za bezcen, ale za to za cen dla siebie.

Wielu obecnych tak zwanych biznesmenów z tego skorzystało, a teraz są tak zwaną elitą społeczną.  Zaś ich synowie i wnuki są jeszcze lepszą elitą, która to elita tworzy naszą świetlaną przyszłość.

Na szczęście to już nie moje zmartwienie, ale martwię się o przyszłość moich wnuków.

Komuna wiecznie żywa, a okrągły stół wiecznie kanciasty.

                                           Poprzedni post z tego cyklu

Sobotnie popołudnie w Ogrodzie Botanicznym w Myślęcinku

 Poniższe zdjęcia wykonałem w sobotę 08.11.2025 roku około godziny 16.

Dokładnie rok temu.

 Cabo Roig  07.11.24.

Idziemy na imprezę urodzinową mojej żony.